శర్కరి

ఇంతకుమించి ఏమున్నది

2012-03-06T14:48:00.002-05:00

మొన్నాదివారం ఉదయాన్నే తెల్లవారకముందే వచ్చి కూర్చుంది. కేవలం నాలుగ్గంటల నిద్రతో బద్దకంగా వాలిన కళ్ళను బలవంతంగా తెరిచి విషయమేమిటని అడిగాను. 'ఏవో పండగలూ వేడుకలూ ఉన్నాయిగా' అంటూ దీర్ఘం తీసింది. 'ఉంటే' అన్నాను దుప్పటి ముసుగు తలపైకి లాక్కుంటూ. ఉంటే గింటే ఏం లేదు, 'నిన్న ఏవో డాన్సులూ అవీ అనే మాటలు వినపడితేనూ...' అని ఆపేసింది. ఆ మాటతో మత్తు దిగిపోయింది. హడావిడిగా లేచి మొహం కడుక్కుని ఓ కప్పు కాఫీ కలుపుకున్నాను. నిన్న అనుకున్న పనులన్నీ చకచక పూర్తి చేసి ఏడుగంటలకల్లా పదిమంది మిత్రబృంద౦ ఒక బేస్మేంట్ లో కలిశాం. చెణుకులు, చెమక్కుల మధ్య ఓ రెండు గంటల సాధన సరదాగా నడిచింది.

"చాలా కష్టపడ్డావ్ ఇంటికి వెళ్ళగానే కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో" అంది. ఏమైనా నేనంటే చాలా అభిమానంలెండి. ఇ౦టి లోపలకు అడుగుపెట్టగనే ఇంట్లో వాళ్ళంతా ఒక్కొక్కళ్ళూ లేచి కిందకు దిగి వచ్చారు. దోసెలు వేస్తుండగా చిట్టితల్లి 'మంచి భారతీయ వంట తెస్తానని స్నేహితురాలికి మాటిచ్చినట్లుగా' చెప్పింది. ఆ వంట సంగతేదో చూసి, ఇంట్లో పనులు అవగొట్టేసి ఇక మంచమెక్కేద్దా౦ అనుకున్నాను. వంట అవగానే మా వారు స్క్రిప్ట్ తో వచ్చి కూర్చున్నారు. నన్ను జాలిగా చూసి దీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది. 'ష్' అని కోప్పడి నాటిక గురించి చర్చలు మొదలెట్టాం. ఈ నాటిక నాది కాదులెండి శ్రీవారిది. ఈ లోగా ఫోన్ "మిమ్మల్ని చూసి చాలా రోజులయింది ఐదు నిముషాల్లో వస్తున్నామన్న" కబురు వినిపించింది. వచ్చిన వాళ్ళతో పిచ్చాపాటీ కబుర్లు చెప్తుంటే మాకంటే ఎక్కువగా సరదా పడింది.

ఈలోగా నాటిక రిహార్సిల్స్ మొదలెడదామని పిలిచిన మిత్రులు రానే వచ్చారు. వారికి స్క్రిప్ట్ వినిపించి మార్పులూ చేర్పులూ గురించి చర్చిస్తుండగా మరో ముగ్గురు మిత్రులు ఓ తీయని కబురు మోసుకు వచ్చారు. నాటిక చర్చలు ముగించి వచ్చిన వారు నిష్క్రమించారు. కొత్తగా వచ్చిన మిత్రులతో ఆడిన కారంస్ ఆట 'టోర్టియా చిప్స్', 'గ్వాకమోలీ' నేపధ్యంలో పసందుగా సాగింది. ఆట జరుగుతుండగానే బుజ్జిపండు కోసం పిలుపు వచ్చింది. ఝామ్మని పండు వాళ్ళ నేస్తాల దగ్గరకు వెళ్ళాడు. సందట్లో సడేమియా..చిట్టితల్లి ప్రాజెక్ట్ పేరుతో తుర్రుమంది. తనేమో జరిగేవన్నీ చిరునవ్వుతో చూస్తూ విశ్రాంతిగా కూర్చు౦ది.

వచ్చిన మిత్రులను పంపించి తెలుగు తరగతికోస౦ పాఠ్యా౦శాలు చూసుకుని తరగతికి కావాల్సిన కుర్చీలు, బోర్డ్లు సర్డుతుండుగానే విద్యార్ధులు ఉపాధ్యాయులు హాజరు. 'తేనెల తేటల మాటలతో' పాట ప్రతి గదిలోనూ ప్రతిధ్వనించింది. ఈ పాట వింటున్నఆ కళ్ళలో పరవశం చూడాలి. సరే వాళ్ళను పంపించి భోజనాలు అయ్యాయనిపించాగానే పత్రిక పనికోసం మరో ఇద్దరి వచ్చారు. వారి పని చూసి ఫోనులో మాట్లాడాల్సిన విషయాలు పూర్తిచేసి రాత్రి పది గంటలకు విశ్రాంతిగా కూర్చుని ఉదయం నుంచీ జరిగిన విషయాల గురించి కబుర్లు చెప్పుకున్నాము. అన్ని అనుభావాలను ఆనందంగా దాచుకుని తృప్తిగా వీడ్కోలు తీసుకుంది.

ప్రతి రోజూ ఇలా గడిస్తే ఎంత బావుంటుందో! అత్యాశ కదూ. కనీసం ప్రతి వారం అన్నా ఇలా గడిస్తే సంతోషమే. ఆ రోజు మొత్తం పెద్దలూ పిల్లలూ కలసి సుమారుగా యాభైమందిని కలిసాము. ఉదయం తిన్న ఒక్క దోశతో సాయంత్రం వరకూ ఆకలే గుర్తు రాలేదు. మూసిన తలుపుల వెనుక నెలలు నెలలు గడిచిపోయే ఈ రోజుల్లో ఒక్క రోజును అంత తృప్తిగా పంపించడం అదృష్టమే కదూ.

పని చేయడం శ్రమ అనుకుంటా౦ కాని, ఇష్టమైన పని చేయడంలోని తృప్తిని అనుభవించిన వాళ్ళెవ్వరూ ఆ ఆనందాన్ని ఒదులుకోరు. పని చెయ్యడానికి భయపడతాం. సమయం మీదో సామర్ధ్యం మీదో నెపం వేస్తాం. పనిలో ఉండే కష్టాల్ని ఏకరువు పెడతాం. లేదు ఏతావాతా ఆ పని చేశామనుకోండి గుర్తింపు కోసం ప్రాకులాడతాం. నిజంగా పని చేసిననాడు మనకు లభించే తృప్తి ముందు ఇతరుల పొగడ్తలు తేలిపోతాయి. ఆ పని సమాజానికి సంబంధించినదైతే ఆ తృప్తే వేరు.

ఉదయాన్నే నన్ను నిద్రలేపిన రోజు, వెళ్ళే ముందు తనకు బాగా నచ్చిన వాటి గురించి చెప్పింది.

మర్యాదలు, మట్టిగడ్డల గురించి ఆలోచించక నేరుగా వచ్చి తలుపు తట్టడం.

నలుగురు కలిసి అడేవేళ బుజ్జిపండును తలచుకుని పిలుచుకెళ్ళడం.

పిల్లల౦దరూ కలసి పాడిన 'తేనెల తేటల మాటలతో' పాట.

అవకాడోతో తొలిసారిగా చేసిన 'గ్వాకమోలి'.

ప్చ్.. నాకంత అదృష్టమా

2012-02-28T10:49:00.000-05:00

ఝాన్సీ కాఫీ తాగుతూ కిటికీలో నుండి బయటకు చూస్తూ ఉంది. ఉదయం నుండి ఆకాశం మబ్బుపట్టి ఉందేమో వేసవికాలం అయినా ఆరుగంటలకే చీకట్లు ముసురుకుంటున్నాయి. రోడ్డుమీద అప్పుడో కారు ఇప్పుడో కారు వెళుతూ వున్నాయి. రోజూ ఈ సమయానికి వీధిలో ఆడుకునే పిల్లలెవరూ కనిపించలేదు. ముందుగదిలో లైట్ వేసి కిటికీతెర వేసేసింది ఝాన్సి. భర్త పిల్లలు సెలవలకు ఇండియా వెళ్ళడంతో ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఉద్యోగంలో ఏవో ఇబ్బందుల కారణంగా ఝాన్సీకి వెళ్ళడానికి కుదరక ఆమె అమెరికాలోనే ఉండిపోయింది.

ఆ గదిలో ఒక మూలగా వున్న 'డ్రాగన్ ట్రీ' ఆకులు చివర ఎండిపోయి ఉ౦డడం గమనించి మగ్ తో నీళ్ళు తీసుకునివచ్చి పోసింది. అలాగే ఇంట్లో ఉన్నా మిగతా మొక్కలకు కూడా నీళ్ళు పోసి వాటి ఆకులమీద నీళ్ళు చల్లి, 'ఆఫ్రికన్ వైలెట్' మొక్కకున్న వాడిన పూలను తీసేసింది ఝాన్సి. నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఇంట్లో అటూ ఇటూ తిరుగుతూ ఉంటే చెక్క నేల మీద తన అడుగుల చప్పుడు తనకే పెద్దగా వినిపిస్తోంది. ఆ పనవగానే సోఫాలో కూర్చుని టివి ఆన్ చేసింది. ఓ పావుగంట చూసిన తరువాత తననెవరో గమనిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. మెల్లగా తల తిప్పి చూస్తే పెరటి వెనుకవైపునున్న కిటికీలన్నీ తెరచివున్నాయి, బయట లీలగా చెట్లు తప్ప ఏమీ కనిపించలేదు.

ఇంట్లో వాళ్ళతో వెళ్ళకుండా ఒంటరిగా ఉండిపోవాల్సిన పరిస్థితులను తిట్టుకుంటూ లేచి వెళ్ళి అన్ని కిటికీలు వేసి, తెరలు దించి టివి చూడాలనిపించక బాబు గదిలోకి వెళ్ళి అరమర సర్దడం మొదలు పెట్టింది. అక్కడ పిల్లలిద్దరూ దాచుకున్న 'యూగియో కార్డ్లు', 'కాయిన్ కలెక్షన్పు' పుస్తకం కనిపించాయి. వాళ్ళ వస్తువులు చూస్తున్న కొద్దీ వాళ్ళ మీద మరీ బెంగగా అనిపించి పాప గదిలో ఉన్న కంప్యూటర్ లో పవర్ ఆన్ చేసి పాటలు పెట్టి౦ది. సర్దడం పూర్తవగానే వాల్యూమ్ బాగా పెంచి వంటగదిలోకి వెళ్ళింది. ఇంటికి మధ్యలో పెద్ద హాలు, హాలుకు ఒక పక్కగా మూడు పడగ్గదులు, రెండో వైపున వంటగది డైనింగ్ హాలు ఉండే ఆ ఇంట్లో వంటగది వరకూ పాటలు వినిపించాలంటే ఎక్కువ వాల్యూమ్ పెట్టక తప్పదు. ఉదయం చేసిన పప్పు, దొండకాయ వేపుడుతో భోజనం చేస్తూ ఉండగా ఫోన్ మోగింది. పాటల శబ్దంలో అవతల వాళ్ళు చెప్పేది వినిపించక, పాప గదిలోకి పరిగెత్తి కంప్యూటర్ పాజ్ లో పెట్టి ఫోన్ చేసిన రాగిణితో ఆ మాట ఈ మాట మాట్లాడుతూ భోజనం ముగించేసరికి ఎనిమిది గంటలయింది.

కిటికీలూ, తలుపులన్నీ వేసివున్నాయో లేదో మరొక్కసారి చూసి, సెల్ ఫోనూ, మంచినీళ్ళ గ్లాసు తీసుకుని సెక్యూరిటీ అలారం ఆన్ చేసి పడగ్గదిలోకి వెళ్ళింది. గ్లాసు, ఫోన్ మంచం పక్కనే ఉన్న నైట్ స్టాండ్ మీద పెట్టి గది తలుపు గడియవేసి తలుపు ఒకసారి లాగి చూసి౦ది. ఉదయం నుంచి కిటికీ తీయకపోవడం వల్ల ఉక్కగా అనిపించి కిటికీ తీయబోయి ఒంటరిగా ఉన్న విషయం గుర్తొచ్చి ఆ ప్రయత్నం మానుకుని ఫాన్ ఆన్ చేసి మంచం మీద వాలి రాత్రి సగం చదివి ఆపేసిన పుస్తకాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది ఝాన్సి. ఆ నిశ్శబ్దం...ఒంటరితనంలో చదవాలనిపించక పుస్తకా౦ మూసి పక్కన పెట్టింది. హోరున గాలి వీస్తున్నట్లు౦ది, బయటనుండి వింత శబ్దాలు మొదలయ్యాయి. కొంచెం సేపు ఆలకించి మంచం దిగి మెల్లగా కిటికీ దగ్గరకు వచ్చి తెర తొలగించి చూసింది. చీకట్లో పెరట్లో వున్న పెద్ద ఆలివ్ చెట్టు ఊగిపోతూ భయకంరంగా కనిపించింది. అంతవరకూ ఉన్న ఒంటరితనం భయంగా మారింది.

ఇలా ఒక్కర్తే ఉండడం ఝాన్సీకి అస్సలు అలవాటు లేదు. అందులోనూ వర్షం రాత్రి, ఇప్పుడు కరంట్ పోతేనో అనుకుని మంచం మీద పడుకుని దుప్పటి కప్పుకుంది. పక్కన ఇంటి వాళ్ళతో కొద్ది పరిచయం ఉన్నా ఏ రాత్రన్నా అవసర౦ పడితే పిలిచేంత చనువు లేదు. పోనీ ఏ స్నేహితులింటికి వెళదామన్నా వర్షం చాలా ఎక్కువగా ఉంది. ఇంతలో ఝాన్సి భయానికి తగ్గట్టుగా కరంట్ పోయింది. గాలికి పెరట్లో చెట్లు ఊగుతున్న శబ్దం భయంకరంగా వినిపిస్తోంది. కిటికి మీద వర్షం పడే శబ్దంకూడా చీకట్లో భయం గొలిపేలా ఉంది. గదిలో ఫాన్ ఆగిపోవడంతో మరీ ఉక్కగా ఉంది. సుమారుగా అరగంట తరువాత కరెంట్ వచ్చింది. ఝాన్సీకి టివి చూస్తూ నిద్రపోయే అలవాటు ఉండడంతో టివి రిమోట్ లో స్లీప్ మోడ్ కి టైమర్ పెట్టి టివి చూస్తూ పడుకుంది. కాసేపటికి మాగన్నుగా నిద్ర పట్టింది.

"ముత్యమల్లే మెరిసిపోయే మల్లెమొగ్గా
ముట్టుకుంటే ముడుసుకు౦టావ్ అంత సిగ్గా
మబ్బే మసకేసిందిలే పొగమంచే తెరగా నిలిసి౦దిలే "

ఉలిక్కిపడి నిద్ర లేచింది ఝాన్సీ. ఒక్కక్షణం తనెక్కడుందో.. ఏమిటో అర్ధం కాలేదు ఆమెకి. ఒంటరిగా ఉన్నానన్న విషయం గుర్తురాగానే వెన్నులోంచి వణుకు పుట్టుకొచ్చింది. టైం చూస్తే రాత్రి రెండయింది, ఇంట్లో తనొక్కతే ఉంది. మరి పెద్దగా వినిపిస్తున్న ఆ తెలుగు పాట ఎక్కడినుండి వస్తున్నట్టు? పోనీ బయటటెక్కడి నుండో వినిపిస్తు౦దా అనుకుంటే ఇంటి పక్క ఇళ్ళవాళ్ళంతా అమెరికన్లు. వెంటనే ఇండియాలో ఉన్న భర్తకు ఫోన్ చేసింది.

"హలో ఏంట్రా ఈ టై౦లో ఫోన్ చేశావ్? ఇంకా పడుకోలేదా?" అడిగాడు విక్రం.
"పడుకున్నాను. ఇప్పుడే మెలుకువ వచ్చింది."
"ఇప్పుడే బయటకు వెళదామనుకు౦టున్నాం. ఇంతలో నువ్వు ఫోన్ చేశావు" ఝాన్సీ గొంతులోని కంగారు గమనించక చెప్పుకుపోతున్నాడు విక్రం.
"అది కాదు మనింట్లో పెద్దగా పాటలు వినిపిస్తున్నాయి. నాకు చాలా భయంగా ఉంది."
"పాటాలా? పాటలేంటి?" అయోమయంగా అడిగాడు విక్రం.
"అదే నాకూ అర్ధం కావట్లేదు."

"రాత్రి పాటలు పెట్టి మరచిపోయి నిద్ర పోయుంటావ్."

"నిన్న సాయత్రమెప్పుడో కంప్యూటర్లో పెట్టాను. తరువాత పాజ్ చేశాను. ఎవరూ కదిలించకుండా ఇప్పుడెలా వస్తున్నాయవి?" సందేహంగా వెలిబుచ్చింది ఝాన్సి.
"కంప్యుటర్ దగ్గరకు వెళ్ళి చూడోసారి."
"అమ్మో నాకు భయం. నేను వెళ్ళను."
"సరే పడుకో అయితే ఉదయాన్నే చూడొచ్చు"
"అసలు మీకు కొంచెమన్నా కంగారు లేదు. అర్ధరాత్రి ఇంత పెద్ద శబ్దంతో పాటలు వస్తుంటే 'ఎవరు పెట్టారా?' అని నేను భయంతో చచ్చిపోతుంటే సింపుల్ గా 'పడుకో పొద్దున్న చూడొచ్చని' చెప్తారా" భయంతో పాటు కోపం కూడా తోడయ్యింది.

"మరి ఎలా? పోనీ సాగర్ వాళ్లను పిలుస్తావా వాళ్ళొస్తారు."
"ఒద్దులెండి, అసలేమయిందో తెలియకుండా మరీ అర్ధరాత్రి ఎలా లేపుతాం. ఉదయం దాకా మీరే ఇలా మాట్లాడుతూ ఉండండి" చెప్పింది ఝాన్సి.
"ఏమిటీ! ఉదయం దాకానా? నాకు ఫరవాలేదు కానీ నీకే సమస్య, రేపు నువ్వు వర్క్ కి వెళ్ళాలి కదా. ఒక్కసారి వెళ్ళి చూడు పాటలు ఎక్కడినుండి వస్తున్నాయో, సెక్యురిటీ అలారం ఆన్ చేసే ఉందిగా భయం లేదులే"

ఈ కబుర్లలోనే ఓ పావుగంట గడిచింది. పాటల శబ్దానికి పక్క వాళ్ళు లేస్తారేమో అని ఒకపక్క ఝాన్సీకి కంగారుగా ఉంది. ఏమైతే అదయిందని వెళ్ళిచూడడానికే నిశ్చయించుకుని సెల్ ఫోన్ లో '911' నొక్కి చేతిలో పట్టుకుంది. అవసరమై టాక్ బటన్ నొక్కితే పోలీస్ స్టేషన్ లో వాళ్ళు లైన్ లోకి వచ్చి ఇక్కడ జరుగుతున్నది మాటల ద్వారా తెలుసుకుంటారని ఝాన్సి ఉద్దేశం.

ఇక్కడ ప్రమాదం జరుగుతుందని తెలిసిన వెంటనే ఐదు నిముషాల్లో పోలీసులొస్తారన్న భరోసాతో "సరే మీరు లైన్ లోనే ఉండండి" అని విక్రం కి చెప్పి 'బహుశా ఇదేనేమో తను చేసే ఆఖరి కాల్' అనుకుంటూ మెల్లగా తలుపు తీసి బయటకు తొంగిచూసింది ఝాన్సి. అనుమాని౦చదగ్గ దృశ్యాలు కాని, భయానక దృశ్యాలు కానీ లేక అంతా మామూలుగా ఉంది. పాటలు పెద్ద శబ్దంతో పాప గదిలోనుండి వినిపిస్తున్నాయి. అడుగులో అడుగు వేసికుంటూ మెల్లగా పాప గది తలుపు తీసింది. ఏ అగంతకుణ్ణి చూడాల్సివస్తుందో, ఏ పరిస్థితిని ఎదుర్కోవలసి వస్తుందో అనుకుంటూ లైట్ వేసింది. ఆశ్చర్యం గదిలో ఎవరూ లేరు కిటికీ కూడా మూసే ఉంది. కంప్యుటర్ నుండి పెద్దగా పాటలు మాత్రం వినిపిస్తున్నాయి. ఆ శబ్దానికి ఫోన్ లో అవతల వాళ్ళు ఏం మాట్లాడుతున్నారో వినపడడం లేదు. కంప్యూటర్ దగ్గరకు వెళ్ళి పాటలు ఆపింది ఝాన్సి.

"ఇక్కడెవరూ లేరు కాని కంప్యుటర్ నుండే పాటలు వస్తున్నాయి." చెప్పింది. ఝాన్సీ తో సరదాగా మాట్లాడుతున్నాడు కాని విక్రంకి కూడా కంగారుగానే ఉంది. "ఎలా వస్తున్నాయి పాటలు ఇంట్లో ఎవరైనా ఉండి ఉంటారా? పోలీసులను పిలవకుండా తప్పు చేస్తున్నామా" ఇలా పరిపరి విధాల ఆలోచిస్తున్నాడు. ఇంతలో ఝాన్సీకి కింద పడి ఉన్న ఫైర్ అలారం కనిపించింది. "ఏమండీ ఇక్కడ ఫైర్ అలారం కింద పడి ఉంది." ఆన్నది.

జరిగింది అర్ధం అయ్యింది విక్రమ్ కి. "నువ్వు సాయంత్రం పాటలు పాజ్ లో పెట్టానన్నావుగా. ఆ తరువాత ఆ ఫైర్ అలారం కీ బోర్డు మీద పడడంతో పాజ్ లో ఉన్న బటన్ ఆన్ అయి పాటలు వచ్చాయి" చెప్పాడు విక్రం. జరిగిన విషయం అర్ధమై సమస్య ఏమీ లేదని తెలిశాక మనసు తేలికపడింది ఝాన్సీకి. ఈ ఫోన్ హడావిడి వల్ల ఇండియాలో ఉన్నఇంట్లో వాళ్ళందరకూ విషయం తెలిసి అందరూ ఝాన్సీతో మాట్లాడారు. అంతకుముందు వరకు భయం కలిగించిన విషయం కాస్తా సరదాగా మారింది.

ఏం జరిగి ఉంటుందో ఆలోచించకుండా ఏవేవో ఊహించుకుని తను భయపడి వాళ్ళను భయపెట్టినందుకు సిగ్గుగా అనిపించిది ఝాన్సీకి. రెండు వారాలుగా ఒంటరిగా ఉంటున్నా, నిన్న సాయంత్రం వాతావరణం, పరిస్థితులు కలిగించిన అనుమానం తనలో భయాన్ని పెంచినట్లుగా గుర్తించింది. అయినా కూడా ఎవరినీ పిలిచి ఇబ్బంది పెట్టకుండా కొంతవరకూ ధైర్యాన్ని ప్రదర్శించి వెళ్ళి చూసినందుకూ గర్వంగానూ అనిపించింది ఆమెకు. అలా ఆలోచిస్తూ ఆ తెల్లవారుఝామున నిశ్చింతగా నిద్ర పోయింది ఝాన్సి.

ఇంతకూ ఆ ధైర్యశాలి ఝాన్సీలక్ష్మి ఎవరో తెలుసా నేనే..ఇప్పుడిలా సరదాగా చెప్తున్నాను కాని ఆ రాత్రి తలుపు తీసేప్పుడు పేపర్లో చదివినవి, టివిలో చూసిన వార్తలన్నీ గిర్రున తిరిగాయి. నా జీవితలో ఆఖరిరోజన్న నిర్ణయానికి కూడా వచ్చేశాను. ఎప్పుడైనా ఈ విషయం గుర్తొచ్చి ఈ మాట మా వారితో అంటే "ప్చ్ నాకంత అదృష్టమా" అని నిట్టూరుస్తూ ఉంటారు.

అమ్మమ్మ గారూ అమెరికా ప్రయాణం

2012-02-21T22:57:00.000-05:00

నాన్నమ్మ, తాతయ్యల మమకారాలను, వారికి వారి మనుమలకూ వుండేభాషా౦తరాలనూ, అమెరికాలో వున్న పిల్లల, పెద్దల సంఘర్షణలను, ఇతివృత్తంగా తీసికుని చేసినప్రయత్నమే ఈ 'అమ్మమ్మగారు అమెరికా ప్రయాణం'.

ఓ అమ్మమ్మగారు అమెరికాలో ఉన్న మనుమరాలిని చూడడానికివస్తారు. ప్రయాణం గురించిన కబుర్లు మనం అమ్మమ్మ మాటల్లోనే విందాం.

" అబ్బ ఏం ప్రయాణమే పరమేశ్వరుడుకనిపించాడనుకో"

"అయినా అంత పెద్ద విమానం నడిపేటప్పుడుమంఛి వంట మనిషిని పెట్టుకోనఖ్ఖర్లా"

"ఆ విమానం బాత్రూముల్లో కనీసంమగ్గులన్నా పెట్టలేదేమే. మన రైళ్ళలోనే నయం. చదవేస్తే ఉన్న మతి పోయిందని"

అమ్మమ్మగారు ఏం తెచ్చారో చూడండి.

"ఆ ఏమి లేవు అవకాయ, ఉసిరికాయ, నిమ్మకాయ, చితకాయ తొక్కు, టొమాటో పచ్చడి, ఉప్పుమిరిపకాయలు, కాసిని జంతికలు సున్నుడలు, అరిసెలు"

ఇండియా వెళ్లి తమతో గడపడం లేదన్న బాధతో అమ్మమ్మ వేసిన చెణుకులు

" ఆ...చూసి నాలుగేళ్ళవలా ఏంగుర్తుపడతార్లే, ఆ..అ వచ్చినప్పుడు కూడా షాపింగులనీ , చుట్టాలనీ, గుళ్లనీ, గోపురాలనితిరుగుతూనే వుంటారాయె."

పిల్లలు కోసం పెద్దల ఆరాటం....వారి మధ్య అడ్డుగోడగానిలిచిన భాష గురించి బాధతో అమ్మమ్మ గారు ఏమన్నారంటే

"రెండు నెల్లున్నారమ్మా... అయినా అలవాటే అవలా. ఆశాంతమ్మ, వాళ్ళాయన ఆ పిల్లల కోసం కళ్ళలో ఒత్తులేసుకుని ఎదురు చూశారంటే నమ్ము. ఒక్కగానొక్క కూతురాయ."

"అందుకే మరి చిన్నప్పట్నుంచి మన భాష నేర్పితే ఈ రోజు ఈపరిస్థితి రాదుగా. అమ్మమ్మలు, నాన్నమ్మలుఅనుకున్నప్పుడల్లా వీళ్ళని చూడలేరు. చూసినప్పుడన్నాకరువుతీరా కబుర్లు చెప్పుకోవద్దా."

నాటికలో కొత్త పాత్రల ప్రవేశం. వాళ్ళెవరో ఎక్కడికెళ్ళొచ్చారో చూద్దాం.

నళిని : కోల్స్ నుంచి 10 డాలర్స్ ఫ్రీ కూపన్ వచ్చిందని వెళ్ళాం.

రాధిక : ఓ దానికోసం వెళ్ళారా ఏం కొన్నరేమిటి?

నళిని : ఓ 2పిక్చర్ఫ్రేములు, రెండు కార్పెట్లు కొన్నాం.

రాధిక : ఏమిటీ 10 డాలర్స్కే అన్నొచ్చాయా?

కావేరి: కాదులే బావున్నాయని కొన్నా౦.

టీనేజ్ పిల్లలకు పెద్దలకు మధ్య సంఘర్షణ.

"ఇంట్లో ఏం వండినా" Idon't like this" అంటారు. పోనీ ఏం కావాలో చెప్తారా అంటేఅదీ లేదూ. ఒక్కోసారి స్కూల్ నుండి రావడం రావడమే "momwe need to go to staples" అని ఒకటే హడావిడి. వీకెండ్దాకా ఆగమంటే కుదరదే, స్టౌ మీద కూర సగంలో ఆపేసి అలాఎన్ని సార్లు షాపులకి పరిగెత్తానో..."

వాళ్ళ సమస్యలు విని అమ్మమ్మ ......

"అది మీ మనసులలో ఉన్న సంఘర్షణ కావేరీ. మీరుఊహించుకున్న జీవితం వేరు. ఇక్కడ మీరేదుర్కుంటున్న పరిస్తితులు వేరు. అందుకే అన్నిసుఖాలు అందుబాటులో వున్నా మీకు జీవితం వెలితిగానే అనిపిస్తుంది."

"వాళ్ళకు మన౦ ఇంట్లో చెప్తున్నవి వేరుబయట వాళ్ళు చూస్తున్నవి వేరు. ఈ సంఘర్షణలో వాళ్ళు నలిగిపోతూ వుంటారు. అది అర్ధం చేసికొని మసలుకోమంటున్నా"

తెలుగు నేర్చుకోవాలన్న సరదా....రోజుకు పదిగంటలు ఇంగ్లీష్ప్రంపంచంలో మెలగాల్సిన పరిస్థితులు...ఇక వాళ్ళ తెంగ్లీషు..

"మను: రేపు కూడా యేవోప్రాక్టీసులున్నైకాని మానేసి వచ్చేశా౦"

అమ్మమ్మ: రేపు మానెయ్యడమేమిట్రా ?

శ్రీకర్: రేపు కాదురా ఇవాళ. ఇ...వా...ళ. వీడు ఈ మధ్యేతెలుగు నేర్చుకు౦టున్నాడు జేజమ్మా?

మను: ఓకే...ఓకే.... ఈవల.

అమ్మమ్మ గారు, పిల్లలకు పెద్దలకు మధ్య సారధ్యం వహించి పెద్దరికంతో సలహాలిస్తారు. అదండీ కథ.

మొదటి భాగం

రెండొవ భాగం

ఎప్పుడో విన్నకవితను కొంచెం మార్చి ఓ కవిత వ్రాసి ఈ నాటికలో ఒక పాత్రతో చెప్పించాను. కవి/కవయిత్రి అనుమతి తీసుకోవాలంటే ఎక్కడ ఎప్పుడుచదివానో గుర్తులేదు. ఈ నాటికను ఆదరించిన మా ఊరివాళ్ళకు, నాటికలను ప్రోత్సహిస్తున్న మా తెలుగు అసోసియేషన్ కు, స్ఫూర్తిదాయకమైన కవితను వ్రాసిన కవి/కవయిత్రికి బ్లాగ్ముఖంగా ధన్యవాదాలు తెలుపుకు౦టున్నాను.

ఆ తోటలో ఒక రోజు

2012-02-16T11:11:00.001-05:00

పొగమంచు దుప్పటిలో ప్రకృతి వెచ్చగా పడుకునుంది. నిదుర లేచిన కిరణాలు ఒక్కక్కటే మెల్లగా భూమికి దిగి వస్తున్నయ్. కిరణాల వేడికి చెట్లు బద్దకంగా చలి కాచుకుంటున్నాయ్. ఈ సందడికి లేచిన పక్షులు కువకువలాడుతూ కబుర్లు మొదలెట్టేశాయి. చల్లగాలి ఒళ్ళంతా గిలిగింతలు పెడుతోంది. ఆ అద్భుతమైన ఉదయాన్ని ఆస్వాదిస్తూ వీధి చివర తోట దగ్గర కొచ్చాం. తోట మొదట్లోనే ఉన్న గుల్మొహర్ స్వాగతం పలికింది. పచ్చని చెట్లూ రంగురంగుల పువ్వులతో వున్న ఆ తోటకు రావడమంటే మాకెంత ఇష్టమో!

“ఈ తోటకు మనం మొదటిసారి వచ్చినప్పటి విశేషాలు మీకు గుర్తున్నాయా?” సంపంగి చెట్టు కింద నిలబడి పూలకోసం పైకి చూస్తూ అడిగాను. “గుర్తులేకేం! అప్పుడు తోట మొదట్లోని పొగడ చెట్టు పలకరింపుగా మనమీద పూలు రాల్చింది కదూ” అన్నారు సంపగి పువ్వొకటి నా చేతిలో పెడుతూ..

“మరచిపోలేదన్నమాట" అంటూ చేతిలోని పువ్వును మురిపెంగా చూస్తూ. మాటల సందడికి చెట్టు మీది పాలపిట్టలు ఆకాశంలోకి రివ్వున ఎగిరాయి. నాలుగడుగులు వెయ్యగానే మధుమతి, కస్తూరి కనిపి౦చాయి. "ఆరోజు, ఈ కస్తూరే కదూ ‘ఏమమ్మా చాలా రోజులయిందిటు వచ్చి' అని నిష్టూరాలాడింది. ఆ మాటకు మధుమతి ఏమంద౦టే...” అన్నాను కస్తూరి పువ్వు వాసన చూస్తూ. ఆ మాటకు నన్ను వారిస్తూ “ఆగాగు నేను చెప్తాను. ‘మల్లెలేవో మనసులోనే పూయించే వారుంటే ఇక మన తోటతో పనేముందిలే’ అనే కదూ అంట, ఆ మాటకు నీకు తోడుగా రాధామనోహరాలు కూడా సిగ్గు పడడం నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయే విషయం." అన్నారు. “ఆ..ఆ..మంచి విషయమే” అంటూ ముదుకు కదిలాను.

రాధామనోహరాల చెట్టు దగ్గర ఆగి "ఈ పూలు ఇలా రెండురంగుల్లో ఎందుకుంటాయో తెలుసా?” అన్నారు. రాలిన పున్నాగపూలు ఒక్కొక్కటే ఏరి చెంగులో వేసుకుంటూ "తెలీద"ని చెప్పాను. అయితే ఈ కథ నువ్వు వినాల్సిందేనంటూ ఇలా చెప్పారు. "బృందావనంలో మురళీగానం వింటూ రాధతో పాటు ఈ పూలు కూడా పరవశించి పరిమళాలు వెదజల్లుతున్నాయట. గానం పూర్తయి, అరమోడ్పు కన్నులతో ఉన్న రాధను చూసి కృష్ణుడు ‘రాధా, మనోహరం’ అన్నాట్ట. కనుల తెరిచిన రాధమ్మకు ఎదురుగా ఈ తీగ కనిపించిందట. "ఆ..'రాధా మనోహరమా' చక్కని పేరు" అని ఆ పూలని మెచ్చుకుందట రాధమ్మ. ఆ సన్నివేశం గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా పూలు ఇలా సిగ్గుపడి ఎర్రబడిపోతూ ఉంటాయి.” మాటల్లోనే కొలను వైపు వచ్చేసాం.

“చూడు చూడు, ఆ ఎర్రతామరలు ఎంత అందంగా ఉన్నాయో! పద ఆ గట్టు మీద కాసేపు కూర్చు౦దా౦” అన్నారు. నాలుగడుగులు వెయ్యగానే ఎటునుండో సన్నని పరిమళం. “అబ్బ...ఇంత మంచి వాసన ఏ పువ్వులనుండ౦టారూ?” అన్నాను గట్టిగా వాసన పీలుస్తూ...“అదిగో మాలతీలత, ఈ వాసన ఆ పువ్వులదే...తెల్లని పువ్వులు నక్షత్రాల్లా వున్నాయి కదూ!" అంటూ వాటి అందానికి ముచ్చట పడిపోయారు. "వాటి పక్కన లిల్లీలు కూడా ఉన్నట్టున్నాయే!" అంటూ నేనటు దారితీసాను.

దేవగన్నేరు చెట్టునానుకుని తను, తననానుకుని నేను, ఆ నిశ్శబ్దంలో పూలు సైతం చిత్తరువులై పోయాయి. అలా ఎంత సేపున్నామో...తుంటరి తుమ్మెదొకటి ఎగురుతూ వచ్చి ముద్ద మందారంపై వాలింది. అది చూసి మంకెనపువ్వు సిగ్గు బరువుతో తూలింది. పక్కనున్న నదివర్ధనం ఓ నవ్వు విసిరింది. కవ్వించే చూపోకటి చిలిపిగా నా చెంపను చేరింది.

"చూపు తాకినంతనే సిగ్గు పడ్డ మోము చూసి ఆ ఎర్రగులాబి ఎలా చిన్న బోయిందో చూశావా!"అన్నారు. “ఇక్కడో నుయ్యుండాలి కదూ..” అన్నాను మొహం కనిపించకుండా పక్కకు తిప్పుకు౦టూ..దోరనవ్వు దాచుకుంటూ, "ఆ గరుడవర్ధనం చెట్టు పక్కనుంది” అన్నారు. "అక్కడ మోదుగ చెట్టు కూడా ఉండాలే. చూద్దాం రండి" అంటూ నూతి వైపుగా అడుగులు వేశాను.

నూతి గట్టునానుకుని బంతి, చామంతి ముచ్చట్లాడుతున్నాయి. మొగలి పూల పరిమళ౦ తోటంతా పరుచుకుంది. ఆ పక్కనే, డిసెంబరాలు ముళ్ళగోరింటతో మంతనాలాడుతున్నాయి. కనకాంబరాలు గాలి పాటకి పల్లవి పాడుతున్నాయి. కాసేపలా తిరగి తురాయి చెట్టు దగ్గరకు చేరాం.

కిందకు వంగి చిట్టి చేమంతులను చూస్తూ "నాకెందుకో ఇవి చిన్న పిల్లల్లా అనిపిస్తాయి.” అన్నారు. “పిల్లలంటే గుర్తొచ్చింది, చిన్నప్పుడు రామబాణాలు ఒక్కోటి తెంపి తేనే పీల్చేవాళ్ళం తెలుసా” అన్నాను సీతమ్మ వారి జడబంతిని మెల్లగా తాకుతూ. గన్నేరుచెట్టు కింద అత్తిపత్తి ఆకుల్ని ఆట పట్టిస్తూ “అందుకే కాబోలు కబుర్లు ఇంత తీయగా ఉన్నాయ్” అని మేలమాడారు. "మాధుర్యం మాటలది కాదు వినే మనసుది" అంటూ జామపండొకటి చేతికిచ్చాను.

దూరంగా కనిపిస్తున్న ఓ చెట్టును చూస్తూ"అది నాగమల్లి కదూ!" అని అడిగారు. "అవునవును..అదిగో ఆ పైన పువ్వు కూడా వుంది చూడండి. మా వూరి గుడి దగ్గర ఇలాగే ఓ నాగమల్లి చెట్టు ఉండేది. ఈ పువ్వును శివలింగం పూవని కూడా అంటారు తెలుసా!" అలా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఉత్సాహంగా అటువైపు వెళ్లి చెట్టు కింద కూర్చున్నాం. దూరంగా మామిడికొమ్మ మీద కోకిలమ్మ పాట వినిపిస్తూంది. ఉడుతలు రెండు ఆ మొక్కకూ, ఈ మొక్కకూ మధ్య పరుగులు పెడుతున్నాయి.

చెట్ల నీడలు పొడవు సాగాయి. పొద్దుతిరుగు పువ్వు దిశ మార్చుకుంది. గూడు చేరే పక్షులతో తోటలో సందడి మొదలైంది. చెంద్రకాంత మెల్లగా ఒళ్ళు విరుచుకుంది. సన్నజాజి పందిరి వైపు అడులేసాం.

"రంగులెన్నున్నా తెలుపే అందం కదూ!" అన్నాను విరజాజి పూలు వాసన చూస్తూ.. నాలుగు మల్లెల్ని నా దోసిలిలో వేసి "వెన్నెల ర౦గు కదా! రాత్రి వేళ తెలుపే అందం" అంటూ చెట్టు పక్కనున్న గట్టుమీద కూర్చున్నారు. ఆ పక్కనే ఉన్న చమేలీ పూలు కోసి మాలకడుతూ తన పక్కనే కూర్చున్నాను.

సంధ్య, సింగారాలు పూర్తి చేసికుని పడమటివైపు సాగి పోయింది. ఆకాశం చీర మార్చి చుక్కలపూలు జడలో తురుముకుంది. మేఘాలను ఏమార్చి చందమామ ప్రియురాలి చెంతకు చేరాడు. కొలనులోని చెంగలువ పువ్వై విరిసింది. మధురానుభూతులు మూట కట్టుకుని పండువెన్నెల్లో తడిసి ముద్దవుతూ ఇంటిదారి పట్టాం.

*****

పువ్వుల గురించి తెలుసుకుంటు౦టే అ.సౌమ్యగారు బజ్ లో అడిగిన ప్రశ్న, మిత్రులిచ్చిన సమాధానాల్లో బోలెడు పువ్వులపేర్లు తెలిసాయి. వృక్ష సస్యలత బ్లాగులోని పువ్వులు స్ఫూర్తినిచ్చాయి. ఆ పూలతో అల్లిన మాలే ఈ కథ. బ్లాగ్మిత్రులకు, సత్య శేఖర్ గారికి బ్లాగ్ముఖంగా ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను.

మీ ప్రేమ పరిభాష ఏమిటి?

2012-02-12T23:11:00.000-05:00

“ఏమిటీ...ప్రేమకు భాషా?” సందేహంగా ఉంది కదూ! ఉంటుందనే చెప్తున్నారు డా. గేరి చాప్మన్. ఈ ప్రేమ భాష గురించి వారు వ్రాసిన పుస్తకం “ఫైవ్ లవ్ లా౦గ్వేజస్". ప్రశంస, కబుర్లు, పనిలో పాలుపంచుకోవడం, బహుమతులు, స్పర్శ ఇలా ఐదు భాషల ద్వారా ప్రేమను వ్యక్తం చెయ్యొచ్చ౦టున్నారు ఆ రచయిత.

ఓ ఇల్లాలు కోపంగా ఉన్నారు. “పాపం ఇంట్లో పని ఎక్కువై౦దేమో! సహాయం చేద్దామని” ఆ ఇంటాయన తనవంతుగా కూరలు తరిగేస్తున్నారు, అన్నం వార్చేస్తున్నారు. ఇంటా బయటా తనే అయి పనులన్నీ చక్కబెట్టేస్తున్నారు. మార్పేమీ లేకపోగా చిర్రుబుర్రులు మరింత ఎక్కువయ్యాయి. సరదాగా సినిమాకి వెళదామన్నారు. కాంతామణికి చిరాకు తగ్గనే లేదు. “నేనింత సహాయం చేస్తున్నా పట్టించుకోవడంలేదని’ ఆ కాంతునకు కూడా కోపం వచ్చేసింది. తరచి చూడగా తెలిసి౦దేమిటంటే ఆ ఇంతికి తన పెనిమిటి సమక్షమే స్వర్గమట. సినిమాలు, టివీల అంతరాయం లేకుండా రోజూ కాసింత సేపు చక్కగా కబుర్లు చెప్పుకుంటే చాలట. ఇక అప్పట్నుంచీ ఆ ఆర్యుడు రోజులో కొంత సమయం తన అర్ధాంగి కోసమే కేటాయించారు. ఆ ఆలుమగల జీవితం న౦దనవనం.

ఓ శ్రీమతి పరాకుగా ఉంటున్నారు, తెగ చిరాకు పడిపోతున్నారు. వంటి౦ట్లో గిన్నెలన్నీ కొత్త శబ్దాలు చేస్తున్నాయ్. శ్రీవారు బాగా అలోచించి ఉప్పాడ చీర పట్టుకొచ్చారు, సినిమాకి షికారుకి తీసుకెళ్ళారు. వంటిట్లో గిన్నెలతో పాటు పెరట్లో వస్తువులూ చప్పుడు చేయడం మొదలుపెట్టాయి. రోజులు గడిచేకొద్దీ అమ్మగారి విసుర్లు అయ్యగారి కసుర్లు ఎక్కువవుతున్నాయి. చల్లని సంసారంలో మంటలు రేగాయి. ‘ఎలా ఆర్పాలా’ అని అరా తీస్తే తెలిసి౦దేమంటే, ఆ శ్రీమతి తన బాధ వెళ్ళబోసుకునే సమయాన సదరు శ్రీవారు సలహాలు గట్రాలు ఇవ్వక “అవునా”, “అయ్యో”, “నిజమే సుమా”లతో సరిపెట్టేస్తే చాలునట పట్టుచీరలూ, వెండిమెట్టెలు లాంటి బహుమతులేమీ అఖ్ఖరలేదట. కథ సుఖాంతం.

పై ఇద్దరి కథలూ విన్న ఓ పతిదేముడు తన సతీమణి కోపంగా, చిరాకుగా ఉన్న సమయంలో స్నేహితుల సలహాలు పాటించారు. ఏమైందటారా? హ హ..పనిచేయలేదు. ఆ మగనికి ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. తల పట్టుక్కూర్చున్నారు, 'కారణమేమయివుంటుందా?' అని ఆలోచనలతో సతమమైపోయారు. ఎన్నో అష్టకష్టాలకోర్చి తెలుసుకున్నదేమంటే, సదరు సతీమణికి బహుమతులంటే అంటే ఇష్టమట. అది తెలిసిన పతిదేముడు సతీమణి కోసం అప్పుడప్పుడు ఓ మిఠాయి పొట్లం, ఓ మూర పువ్వులు, ఓ పుస్తకం... తీసుకురావడం మొదలు పెట్టాడు. ఇక తరువాతేముందీ వారి జీవింతం ముళ్ళదారి వదిలి పువ్వులనావలో సాగింది.

ఓ తండ్రి ఇంటికి రావడమే టివి చూస్తున్నాడని కొడుకు మీద ఎగిరిపడ్డాడు. “ఇప్పటివరకూ చదువుకున్నాడు ఇప్పుడే చూస్తున్నాడని” శ్రీమతి చెప్పబోయినా చాల్లే “నీ వల్లే చేడిపోతున్నాడని” శ్రీమతినీ విసుక్కున్నాడు. మొహం ముడుచుకుని పిల్లాడు గదిలోకి, శ్రీమతి పెరట్లోకి వెళ్లారు. ఈ మధ్య ప్రతి రోజూ జరిగే ఇలాంటి విసుర్లకు అర్ధం తెలియక ఆ శ్రీమతి తల్లడిల్లిపోతూంది. ఆ శ్రీవారికి కావలసిందేమిటి? ఎందుకలా కోపంగా ఉంటున్నారు?

ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్న జంట ఓ సంవత్సరం తిరిగేసరికి “అసలు నీలాంటి వాణ్ని చేసుకున్నాను నాకు బుద్దిలేద”ని ఆవిడంటే, “ఆ లేదన్న విషయం ఇప్పటి వరకూ దాస్తావా” అని అతను. ‘ఛీ’ అంటే ‘ఛీఛీ’ అని ‘ఛా’ అంటే ‘ఛాఛా’ అని అనుకున్నారు. వారిద్దరిమధ్య తేడా ఎక్కడొచ్చింది?

ఈ ప్రేమ భాష భార్యాభర్తలకో, ప్రేమికులకో పరిమితం కాదండోయ్! పిల్లలకు తల్లిదండ్రులకు కూడా వర్తిస్తుంది. పిల్లలు మన మాట వినట్లేదని బాధపడిపోతూ ఉంటాం. అసలు మనం వాళ్ళ భాషలో చెప్తున్నామా? వాళ్లకు కావలసిన ఆసరా మనమిస్తున్నామా?

ఒకరికి ఒక భాషే ఉంటుందా, ఉంటే తరచు అది మారుతుందా? భార్యా భర్తలిద్దరిదీ ఒకటే భాష అయితే సమస్య ఉండే అవకాశం ఉందా? ఉంటే ఎలా పరిష్కరించుకోవాలి? మన ప్రేమభాష తెలుసుకోవడం ఎలా? ఇలా అనేక విషయాల మీద ఈ పుస్తకంలో చక్కని విశ్లేషణ ఉంది. ప్రతి ఒక్కరూ తప్పక చదవాల్సిన పుస్తకం “ఫైవ్ లవ్ లాంగ్వేజస్”.

తల కళ్ళు

2012-02-06T23:11:00.000-05:00

అక్క బుల్లి డ్రాయింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని దీక్షగా బొమ్మ వేసుకుంటుంది. బుజ్జిపండు అక్క దగ్గరకెళ్ళి నిలబడ్డాడు. "కక్కా(మన బుజ్జాయికి అప్పటికి అక్క అనడం రాదు) నువ్వేం చేత్తున్నావ్?" అడిగాడు పండు. "బొమ్మ వేస్తున్నా" తల పైకెత్తకుండానే చెప్పింది అక్క. "ఏం బొమ్మ?" కొంచెం ఒంగి మోకాళ్ళ మీద చేతులు పెట్టుకుని బొమ్మ వైపు చూస్తూ అడిగాడు పండు. "మన ఫామిలీ బొమ్మ వేస్తున్నా" పేపర్ పైకి పెట్టి ఆనందంగా చూసుకుంటూ చెప్పింది అక్క.

"ఇది ఓలు?" ఒక బొమ్మ మీద వేలు పెట్టి చూపిస్తూ అడిగాడు.

"అది అమ్మ" చెప్పింది అక్క.

"మలి ఇది?"

"నాన్న"

"ఇది కక్క" కాళ్ళ వరకు పొడవు జుట్టున్న బొమ్మను చూపించి ఆనందంగా చెప్పాడు పండు. అక్కను తలచుకుంటేనే పండు మోహంలో సంతోషం తోసుకుని వస్తుంది.

"గుడ్ జాబ్. భలే కనుక్కున్నావే". అక్క మొహం వెలిగిపోయింది. అక్క వేసిన లావుపాటి బెరడు పైన చిన్న బాల్ ఆకారంలో వున్న చెట్టును చూపిస్తూ "ఇది బిల్దింగ్" అన్నాడు పండు.

అక్కకు అది నచ్చలా. 'నేను ఇంత బాగా చెట్టు వేస్తే బిల్డింగ్ అంటాడా' అనుకుని, "బుజ్జిపండూ నువ్వు బ్లాక్స్ పెట్టుకో" అంది. పండుకి బ్లాక్స్ పెట్టడం అంటే ఎక్కడలేని సరదా. రయ్యిమని పరిగెత్తుతూ మూలనున్న పెద్ద డబ్బాని గది మధ్యకు లాక్కుని వచ్చి మూత తీసి అన్నీ కిందపోశాడు. ఆ శబ్దానికి అక్క రెండు చెవులూ గట్టిగా మూసుకుంది. పెరట్లో మొక్కలకు నీళ్ళు పోస్తున్న అమ్మ ఏం జరిగిందోనని పరిగెత్తుకునొచ్చి౦ది. అమ్మయ్య బ్లాక్స్ శబ్దమే అనుకుని "పండూ ఆడడం అయిపోయాక అన్నీ సర్దేయాలి. ఏం" అని చెప్పింది. "ఓకే అమ్మా" అంటూ బుజ్జిపండు బ్లాక్స్ ఒకదాని మీద ఒకటి పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు.

"కక్కా కక్కా, లుక్ లుక్" సంతోషంగా చప్పట్లు కొడుతూ పిలిచాడు బుజ్జిపండు. ఓ సారి తలెత్తి చూసి, తమ్ముడి కళా సృష్టికి ఒకి౦త ఆశ్చర్యపడి "వావ్ భలే పెట్టావే, ఇంతకూ ఏంటి పండూ అది?" అని అడిగింది. "ఇది ఏలోపెన్." దాని చుట్టూ ఎగురుతూ బదులిచ్చాడు. కాసేపటికి మళ్ళీ బ్లాక్స్ అటూ ఇటూ మార్చి "కక్కా కక్కా" అని పిలిచాడు. "మెల్లగా తలెత్తి చూసి, "ఇప్పుడే౦ పెట్టావు పండూ" అడిగింది. "కాల్" చెప్పాడు బుజ్జి. "కార్ చాలా బావుంది." అని బొమ్మకి క్రేయాన్ తో రంగులు వేయడం మొదలు పెట్టింది.

"కక్కా లుక్" మళ్ళీ పిలిచాడు పండు. అక్క చూడలేదు దీక్షగా రంగుల్లో మునిగి పోయింది. దగ్గర కెళ్ళి మొహంలో మొహం పెట్టి "కక్కా కక్కా, చూలు ఏం పెత్తానో" అని బ్లాక్స్ వైపు చూపించాడు. అక్క అయిష్టంగా బొమ్మ మీదనుంచి చూపు మరచి కొంచెం నీరసంగా "గుడ్ జాబ్ పండు" అంది. అక్క మెచ్చుకోగానే పండు ఎగురుకుంటూ బ్లాక్స్ దగ్గరకెళ్ళాడు. ఓ ఐదు నిముషాలాగి "కక్కా లుక్" అన్నాడు. అక్క తలెత్తకుండానే "చూస్తున్నా పండూ" అంది. పండు నమ్మలా "లుక్ ఎత్ మై ఎల్లో తక్" అన్నాడు మళ్ళీ.

"పండూ నాకు ఫోర్ ఐస్ ఉన్నాయ్. రెండు ఫ్రంట్ రెండు బాక్. నా బాక్ ఐస్ తో చూస్తున్నా" అని వివరించింది అక్క. దానికి సాక్ష్యంగా "నీ ఎల్లో ట్రక్ బావుంది" అని మెచ్చుకుంది కూడా. నిజమే కాబోలనుకున్నాడు పండు. అప్పటినుండి ఎప్పుడైనా అక్కని పిలిచి అక్క తల తిప్పకపోతే "ఓ బాక్ ఐస్ తో చూస్తున్నావా" అనేవాడు పండు. ఓ రెండేళ్ళు అక్క 'తల కళ్ళు' దివ్యంగా పనిచేశాయి. నిజం తెలిసే వరకూ బుజ్జి పండు హాపీస్, అక్క హాపీస్. ఇద్దరూ గొడవ చెయ్యకుండా ఆడుకు౦టున్న౦దుకు అమ్మ కూడా హాపీ.

లలలా..లలలా

2012-02-01T22:02:00.000-05:00

ఏమైందీ ఈ వేళ
ఎదలో ఈ సందడేల
మిలమిలమిల మేఘమాల
చిటపట చినుకేయు వేళ!

ఇంతకూ ఎందుకీ సంతోషం అంటున్నారా....నేనో కథ రాసే సాహసం చేశాను. ఏదో ఓ రోజు కథ రాయాలి, అది పత్రికలో అచ్చవ్వాలనే కోరిక ఇవాళ తీరింది. నా తొలి కథ 'కౌముది' ఇంటర్నెట్ మాసపత్రిక 'ఫిబ్రవరి' సంచికలో ప్రచురితమైంది. నా కథను ప్రచురించిన కౌముది సంపాదకులకు బ్లాగ్ముఖంగా బోలెడు ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను.

కనుల ఎదుటే కలగ నిలిచా
కలలు నిజమై జగం మరిచా
మొదటి సారి మెరుపు చూశా
కడలిలాగే ఉరకలేశా!!

మధురక్షణాలు

కారు మలుపు తిరిగి, ఇంటిముందుకు వచ్చింది. పచ్చటి లాన్, ఆ చివరగా బంతిపూలు అందంగా తలలూపుతున్నై. కారు గరాజ్ లో పార్క్ చేసి తలుపు తీసి లోపలికి వచ్చింది కృష్ణ. వాజ్ లోని రోజాపూలు తాజాగా ఆహ్లాదంగా వున్నాయి. గోడమీది బాపుబొమ్మ, టీవీ పక్కగా ఉన్న కొంటె కృష్ణుడు, కుండీలోని మనీ ప్లాంట్ ఇవాళ మరీ అందంగా కనిపిస్తున్నాయ్. సరాసరి బెడ్ రూంలోకి వెళ్లి ఫ్రెష్ అయి తన కిష్టమైన వైట్ స్కర్ట్, పింక్ టాప్ వేసుకు౦ది. అప్పటికి టైం ఆరవుతోంది. “మధు ఇవాళ ఎప్పుడొస్తాడో” అనుకుంటూ ఫోన్ చేసింది, అవతల నుండి మెస్సేజ్. ఈ లోగా వంట చేద్దామని కిచెన్ లోకి వెళ్లి ‘ఈ వేళ బయట తినేద్దా౦లే’ అనుకుంటూ బయటకు వచ్చింది కృష్ణ.

సమ్మర్ లాంగ్ ఈవినింగ్, అప్పుడే ఎండ తగ్గుముఖం పడుతోంది. ఉదయం నుండి వెయిట్ చేస్తున్న పిల్లలు సైకిళ్ళు, స్కూటర్ల తో ఒక్కక్కరే బయటకు వస్తున్నారు. క్రిస్టీన్, అమేండా వాకింగ్ కి వెళ్తూ కృష్ణను చూసి విష్ చేశారు. కుక్క పిల్లతో ఆడుతూ ఉన్న ఎదురింటి జాస్మిన్ ను చూసి పలకరింపుగా నవ్వింది కృష్ణ. ఆ పాప సిగ్గుగా నవ్వి మళ్ళీ ఆటల్లో పడింది. “మూడేళ్ళు౦టాయేమో బొద్దుగా, రింగుల జుట్టుతో ఎంత బావుంటుందో” అనుకుంటూ మొక్కలకు నీళ్ళు పెట్టడానికి పైప్ తీసికుంది. ఈ లోగా సెల్ ఫోన్ మోగింది.

నెంబరు చూసి “హాయ్ మధూ బయలుదేరావా?” అంది ఉత్సాహ౦గా.

“లేదురా ఇవాళ రిలీజ్ ఉంది లేట్ అవుతుంది, నా కోసం వెయిట్ చెయ్యకు.”

“అదికాదు ఇవాళ...”

“సారీ కృష్ణా, అర్జంట్ పనుంది మళ్ళీ మాట్లాడదాం.” కృష్ణను కట్ చేస్తూ ఫోన్ పెట్టేసాడు మధు.

పైప్ కట్టేసి మెల్లగా లోపలికి వెళ్లి సోఫాలో కూర్చుంది. మధ్యాహ్నం ఫోన్ వచ్చి౦దగ్గర్నుండీ మధు కోసం చాలా ఆత్రుతగా ఎదురు చూస్తోంది కృష్ణ. ఏం చెయ్యాలో తోచక టీవీ చూస్తూ, ఎన్నాళ్ళుగానో ఈ విషయం మధుతో ఎలా చెప్పాలో ఈ సాయంత్రం ఎలా గడపాలో అని వేసుకున్న ప్లాన్స్ ఇలా అప్సెట్...అవ్వడం నిరాశగా నిట్టూర్చింది. ఎలాగూ మధు రావడం లేటవుతు౦దిగా అనుకుంటూ ఫ్రిజ్ లో మిగినకూరలు, రెండు చెపాతీలు తీసి వేడి చేసి ప్లేటులో పెట్టుకుని టేబుల్ దగ్గర కూర్చుంది. పోనీ అమ్మతో మాట్లాడితేనో, అనుకుంటూ ఫోన్ తీసికుంది.

“హలో అమ్మలూ ఏంటి౦త పొద్దున్నే ఫోన్ చేసావ్?”

“ఏం లేదు మధు ఇంకా రాలేదు... అందుకని” విషయం ఎలా చెప్పాలో తెలియక ఏదో చెప్పేసింది.

“సరే, అలాగయితే నాన్న వెళ్ళాక చెయ్. ఈ పూటసలే పనితెమలడంలా.”

“అలాగేలే” అంటూ ఫోన్ కట్ చేసింది. ఏమీ తినాలనిపించలేదు. బెడ్రూం లోకి వెళ్లి పడుకుని పుస్తకం తెరిచింది ఏవేవో ఆలోచనలు.

* * * *

నిద్రలేమితో ఎర్రబడిన కళ్ళు బలవంతంగా తెరుస్తూ టైం చూసింది కృష్ణ. “మైగాడ్ అప్పుడే ఎనిమిదయ్యిందా” అనుకుంటూ లేచింది కృష్ణ. మధు పక్కనే గాఢనిద్రలో ఉన్నాడు. అలసిపోయి నిద్రపోతున్న మధు మొహం పసిపిల్లాడిలా కనిపించింది. మెల్లగా చప్పుడు చేయకుండా రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్లి మొహం కడుక్కుని, సీరియల్ బౌల్ లో పెట్టుకుని ఈవేళ ‘వర్క్ ఫ్రం హోం’ తీసికోవాలనుకుంటూ మెయిల్ ఓపెన్ చేసింది. ఆఫీసులో ఏదో ప్రాబ్లం తప్పనిసరగా వెళ్ళాలని మెయిల్. 'అన్నీ ఒక్కసారే వస్తాయనుకుంటూ' మధు కోసం కొంచం నూడుల్స్ చేసి అతన్ని లేపకు౦డానే ఆఫీసుకి బయలుదేరింది.

మధ్యాహ్నమవుతు౦డగా మధు ఫోన్ చేసాడు.

“గుడ్ మార్నింగ్ మధూ”

“నన్ను లేపకు౦డానే ఆఫీసుకి వెళ్లిపోయావేం?”

“పాపం రాత్రంతా వర్క్ చేసి వుంటావ్ కదా! ఎందుకులే అని, నువ్వివాళ ఆఫీసుకెళ్ళాలా?”

“ఇంకో గంటలో ఫ్లైట్ ఉంది. డెన్వర్ వెళ్ళాలిగా మరచిపోయావా?”

“అస్సలు గుర్తే లేదు. నువ్వెళ్ళాల్సిందేనా తప్పదా?” దిగులుగా అడిగింది.

“నువ్వలా అంటే నేనసలు వెళ్ళలేను బేబీ. ఇంపార్టెంట్ కాన్ఫరెన్స్ తప్పకు౦డా వెళ్లి తీరాలి ఎంత త్రీ డేస్ లో వచ్చేస్తాగా.”

“ఓకే మరి, నా మీటింగ్ కి టైం అవుతోంది ఫ్లైట్ ల్యాండ్ అవగానే ఫోన్ చేయి.”

“బై బాబీ, ఐ లవ్ యు.”

“బై”

* * * *

ఆఫీసు లో పని అయ్యేప్పటికి రాత్రయింది. ఇంటికి వచ్చి ఫ్రెష్ అయి కాఫీ తాగి ఈ విషయం ముందుగా అమ్మకు చెప్పాలనుకుంటూ ఫోన్ చేసింది.

“ఎప్పుడు చేస్తావా అని ఎదురు చూస్తున్నా, నిన్న మళ్ళీ ఫోన్ చెయ్యలేదేం?”

“పడుకు౦డి పోయానమ్మా. ఏంటి కబుర్లు?”

“ఎప్పుడూ ఉండేవే. నిన్న మీ పెద్దమ్మఏం చేసిందో తెలుసా?" అంటూ ఇంట్లో ఏదో గొడవ గురించి చెప్పుకుపోతూ ఉంది. ఆ ప్రవాహం ఓ అరగంటక్కానీ ఆగలేదు.

అంతా అయ్యాక కృష్ణకి ఇ౦కేమీ చెప్పాలనిపించలేదు “నువ్వవన్నీ ఏం మనసులో పెట్టుకోకు. సరే అమ్మా నిద్రొస్తుంది, మళ్ళీ మాట్లాడదా౦!” అంటూ ఫోన్ కట్ చేసింది.

ఉదయం నుండి పొంచి ఉన్న ఒంటరితనం మెల్లగా పక్కకు చేరింది. దాన్ని తరిమేయడానికి ఏవో టీవీ ప్రోగ్రామ్స్ తో కాలక్షేపం చేసి ఆ రాత్రిని దాటించింది.

* * * *

సాయంత్రం ఇంటి దగ్గరకు రాగానే మధు కార్ చూసి మూడు రోజులుగా దాచుకున్న ఉత్సాహం నిలువెల్లా ఆవరించగా ఒక్క ఉదుటన లోపలికి వచ్చింది. మధు విశ్రాంతిగా సోఫాలో కూర్చుని లాప్ టాప్ లో ఏవో బ్రౌజ్ చేస్తున్నాడు.

“అదేంటి అప్పుడే వచ్చేశావ్? రేపు కదా నీ ఫ్లైట్? అంటూ పక్కన కూర్చుంది.

“నువ్వు వెళ్ళాలా? అని దిగులుగా అడిగావుగా, అందుకే త్వరగా వచ్చేసాను” అన్నాడు దగ్గరకు తీసుకుంటూ.

“నీ కోసం ఎంత ఎదురు చూశానో తెలుసా” అంది మధు గుండెల్లో ఒదిగిపోతూ.

ఈ లోగా ఫోన్ మోగింది. మధు ఫోన్ తీసుకుంటూ నంబర్ చూసాడు. “అన్నయ్య ఫోన్.. నువ్వు త్వరగా ఫ్రెష్ అయిరా డిన్నర్ కి బయటకెళదాం.” అన్నాడు మధు.

“జస్ట్ ఫైవ్ మినిట్స్” హుషారుగా బెడ్ రూంలో దూరింది మధు.

రెడీ అయి తనకిష్టమైన 'ఎస్టీలాడర్' స్ప్రే చేసికు౦టు౦డగా కంగారుగా మధు గొంతు వినిపించింది.

“డాక్టర్ గారు ఏమన్నారు?”
******

“కంగారేమీ లేదుగా?”
******
“అమ్మెలా ఉంది?”
******
“మేము వెంటనే వచ్చేస్తాము.”
*****
“అలాగే ఓ గంట తరువాత ఫోన్ చేస్తాను.”

విషయం అర్ధం గాక అయోమయంగా చూస్తూ “ఏమిటి అత్తయ్యగారికి ఏ౦ అయింది?” అడిగింది కృష్ణ.

“అమ్మకి కాదు నాన్నకి రాత్రి ‘స్ట్రోక్’ వచ్చిందంట డాక్టర్ స్టంట్ వెయ్యాల౦టున్నారట. ఇప్పుడు నాన్న ‘ఐసియు’ లో ఉన్నారట.”

“మరి వెంటనే టికెట్స్ చూడు, నీకు ఆఫీసులో లీవ్ దొరుకుతుందా?”

“లేదు ఇండియా నుండి వర్క్ చెయ్యొచ్చు.” అంటూ టికెట్స్ చూడడం మొదలుపెట్టాడు.

“ఇప్పుడేమన్నా సర్జరీ చెయ్యాలట్నా? అడిగింది కృష్ణ.

“అక్కర్లేదట అంత ప్రమాదం ఏమీ లేదన్నారట అన్నాడు మధు”

“మధూ మన గ్రీన్ కార్డు ఇప్పుడు స్టేజి ౩ లో వుంది కదా. మనం ఇప్పుడు వెళ్ళాలంటే అడ్వాన్స్ పెరోల్ తీసికోవాలేమో? సందేహం వెలిబుచ్చింది కృష్ణ.

ఒక్కసారిగా నిస్త్రారణ ఆవహి౦చింది, లాప్ టాప్ మూసి పక్కన పెడుతూ, “నాకా విషయమే గుర్తు రాలేదు. ఇప్పుడెలా? తనలో తాననుకున్నట్లు మెల్లగా అన్నాడు మధు.

“డాక్టర్ గారు ఫరవాలేదన్నారుగా. పైగా మూడు నెల్ల క్రితం మా మామయ్యక్కూడా ఇలాగే బాగాలేకపోతే స్టంట్ వేశారుగా, ఇప్పుడు ఆయన ఆరోగ్యంగా ఉన్నారు. రేపుదయం పర్మిషన్ కి అప్లై చేసి వెంటనే వెళదాం. సరేనా” అనునయంగా అంది కృష్ణ.

“అలాగే ఇంక చేసేదేం ఉందీ” అని దిగులుగా కూచున్నాడు.

మధు ఎంత వద్దన్నా కొంచెం అన్నం కలిపి బలవంతంగా తినిపించింది కృష్ణ. ఆ రాత్రంతా మధు వాళ్ళ నాన్నగారి గురించి, ఆయనతో తనకున్న అనుబంధం గురించి కృష్ణకు చెప్తూనే ఉన్నాడు. పర్మిషన్ కు అప్లై చేస్తే ఓ వారం దాకా రాదని తెలిసింది. ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. అప్పటికీ మధు వాళ్ళ నాన్నగారికి స్టంట్ వెయ్యడం పూర్తయ్యింది. ఆయన మధుతో మాట్లాడి ప్రయాణాన్ని వారించాడు. ఆ తరువాత ఓ వారానికి వాళ్ళ నాన్నగారు ఇంటికి వచ్చాక్కాని మధు మామూలు మనిషి కాలేకపోయాడు.

* * * *

శనివారం పొద్దున లేస్తూనే, నాన్న ఆరోగ్యం గురించి కనుక్కుని కిచెన్ లోకి వచ్చాడు మధు.

మధు కిచెన్ టేబుల్ దగ్గర కూచుని మౌనంగా బయటకు చూస్తూ ఉంది.

“ఈ మధ్య కృష్ణ ఎందుకో డల్ గా ఉంటోంది. ఏమై ఉంటుంది?” అనుకుంటూ, “బయటకు వెళ్లి చాలా రోజులై౦ది కృష్ణా, ఎక్కడికైనా వెళదామా?” అడిగాడు మధు.

కృష్ణ లేచి ఫ్రిజ్ లో మిల్క్ కాన్ బయటకు తీస్తూ, “ఎక్కడి కెళదాం?” అంది.

‘స్మోకీస్ కి వెళదాం ఫాల్ కలర్స్ చూడొచ్చు’ అన్నాడు కాఫీ పౌడర్ తీస్తూ...

అలాగే అని అర్ధం వచ్చేలా మౌనంగా తలూపింది.

కృష్ణకు సైట్ సీయింగ్ అంటే చాలా ఇష్టం. ఎప్పుడైనా ‘బయటకు వెళ్దాం’ అంటే ఎగిరి గంతేసేది. “ఒంట్లో బాగాలేదా?” అనడిగాడు కృష్ణ.

“బాగానే ఉంది” అంటూ కళ్ళలో తడి కనపడనీయకునా కాఫీ కలిపే నెపంతో తల వంచుకుంది.

"సరే అయితే నేను స్నాక్స్ అవీ పెడతాను" అంటూ లేచి పాంట్రి తలుపు తెరిచాడు మధు. కావలసినవి ఒక్కటొక్కటే బయటకు తీస్తున్నాడు. అప్పుడు కనిపించింది ప్రీనాటల్స్ డబ్బా, ఆశ్చర్యంగా చేతిలోకి తీసికుని, సాలోచనగా కృష్ణ వైపు చూసాడు. కృష్ణ కిటికీలోంచి సూన్యంలోకి చూస్తూ కనిపించింది. జరిగినదేమిటో మధుకు అర్ధమయ్యింది. మెల్లగా వచ్చి కృష్ణ ఎదురుగా నిలబడి దగ్గరకు తీసికున్నాడు. కృష్ణ కళ్ళలో దాచుకున్న తడి మధు ఎదను తడిపేసింది.

* * * *

సంక్రాంతి సంబరం

2012-01-30T22:59:00.000-05:00

మా చిన్నప్పుడు ధనుర్మాసంలో ఊరంతా ముగ్గులతో, గొబ్బెమ్మలతో, తోరణాలతో, బొమ్మల కొలువులతో, గంగిరెద్దులతో,బసవన్నలతో కళకళలాడుతుందేది. పండుగ మరో సంబరం బంధువుల రాకపోకలు. ఇప్పుడు కూడా ధనుర్మాసమూ ఉందీ, సంక్రాంతీ ఉంది. కాకపోతే కాలాన్ని బట్టి ప్రదేశాన్ని బట్టి పెద్ద పెద్ద మార్పులకే లోనయింది. అప్పటి సందడిని తీసుకురాలేము కానీ, ఆ సంస్కృతికి చిహ్నాలుగా బొమ్మల కొలువులుపెడుతున్నాం, ఇంటి ముందు ముగ్గులు తీర్చిదిద్దుతున్నాం. ఇక్కడ మాకు స్నేహితులేబంధువులు, వారందరితో కలసి ఈ సంవత్సరం సంక్రాంతి సందడి సందడిగాజరుపుకున్నాం.

తెలుగువారందర౦కలసి చేసుకునే మా ఊరి ‘సంక్రాంతి సంబరాల్లో’ చిన్నపిల్లలు రంగురంగుల కాగితాల మీద అందమైన బొమ్మలు గీశారు, 'మ్యూజికల్ చైర్స్ 'లో కుర్చీల కోసం వారి పోటీ ఎన్నికలను తలపించిది.

ఇక పెద్దవాళ్ళేమో

“బావున్నారా? మనం కలసి చాలారోజులయింది కదూ.”

“అవునండీ చాలా రోజులయింది. మనం ఆఖరునకలిసింది జాహ్నవి వాళ్ళ పార్టీలో అనుకుంటా.” లాంటి పలకరింపులూ.....

“ఏంటిలా చిక్కిపోయావ్ గిరిజా? డైటింగా?”

“నిజంగా తగ్గానా! థాంక్యూ థాంక్యూ.”

“శ్రుతి ఎలా ఉంది? మళ్ళీఎప్పుడొస్తుంది?”

“నెక్స్ట్ మంత్ వాళ్లకి ఓ ఫోర్ డేస్బ్రేక్ ఉందిట. టెన్త్ నొస్తుంది భారతీ.”

"ఏంటి౦త లేట్ గా వచ్చారు?"

"మా ఆఫీస్ లో రిలీజ్ వుంది, అందుకే వీకెండ్ కూడా చావగొడ్తున్నారు."

లాంటిపరామర్శలూ, ప్రశ్నోత్తరాలూ...

“వాణీ, నీ చీర కలర్ చాలా బావుంది. ఏం చీరది?”

“మా అమ్మ ఏదో పేరు చెప్పింది. గుర్తులేదు జానకీ. మొన్న సౌమ్యా వాళ్ళతో పంపించింది.”

“మాగజైన్ చదివారా?”

“ఆ చదివాను సార్. ఆర్టికల్స్ అన్నీ చాలా బావున్నాయి.”

“హైదరాబాద్ రియల్ ఎస్టేట్ ఎలావుంది?”

“ఏదీ తెలంగాణా విషయం తేలేదాకాఆగాల్సిందే” లాంటి కబుర్లతో మనసులు కలబోసుకున్నారు.

ఈలోగా పిజ్జా కి పిలుపొచ్చింది. పూర్ణ చంద్రబింబాల్లాంటిపిజ్జాలను చూసిన పిల్లల మొహాల్లో వెన్నెలవెలుగులు విరిశాయి. తల్లులు “అమ్మయ్య! ఈ పూట తినిపించాల్సిన బాధ లేదని” బోలెడంత ఆనందపడ్డారు.

వంటలన్నీ అందంగా రెండు బల్లల మీదఅమిరిపోయాయి. వడ్డించడానికి ఔత్సాహికులంతా గరిటలతో సిద్దమయ్యారు. “ఆహా”....”ఓహో”లతో భోజనాలు ముగిశాయి. అన౦తరం ‘బింగో’ అంకెల కాగితాలు అందరి చేతుల్లోరెపరెపలాడాయి. పిల్లలందరూ పెద్దలుగా సంయమనం పాటిస్తే, పెద్దలు ఉత్కంఠతోపిల్లలైపోయారు. చిట్టచివరగా అంత్యాక్షరి....పాతపాటల పలకరింపులు, కొత్తపాటలకేరింతలలో పాత, కొత్త గొంతులు కలగలసిన ఆనందంలో నవ్య సంక్రాంతి అందంగా నవ్వింది.

కొస మెరుపు

చిన్నపనిక్కూడా మేమున్నామ౦టూముందుకొచ్చిన స్నేహశీలత అభినందనీయం. ఆహుతులను సకుటుంబ సమేతంగా చిత్రాలు తీసి వాటిని అప్పటికప్పుడు తెరపై చూపించడం ఈ సంక్రాంతి ప్రత్యేక ఆకర్షణ. కబుర్ల మధ్యలో భోజనాలు బహుపసందు. 'బింగో' ఆట ఉత్కంఠభరితం. చివరగా ఆడిన అంత్యాక్షరి వేడుకకు చక్కటి ముగింపు. అందరి మధ్య సమయం మాత్రం మాట వినక పరుగులే తీసింది. స్మృతిహారానికి మరో ముత్యం తోడయ్యింది.

కథాజగత్ - ధనలక్ష్మి

2012-01-27T09:26:00.001-05:00

కథాజగత్ కథా విశ్లేషణకు నేనెంచుకున్నకథ 'శ్రీరమణ' గారు రచించిన 'ధనలక్ష్మి'.

ఆత్మవిశ్వాసం,పట్టుదల, లోక్యం ముడిసరుకులుగా రూపొందిన కథ 'ధనలక్ష్మి'. 'శ్రీరమణ' గారు ఈ కథని నడిపించిన తీరుఅనితరసాధ్యం. మొదటి వాక్యం నుండి చివరి అక్షరం వరకూ ఆపకుండా చదివించి "ఔరా!" అనిపించుకు౦టు౦దీ కథ.

ఈ కథలోముఖ్య పాత్ర 'ధనలక్ష్మి', పరిస్థితుల కారణంగా ఆస్థి మొత్తంపోయినా, తరగని ఆత్మవిశ్వాతంతో జీవనం సాగించి, పూర్వ వైభవం సంపాదించుకోవడమే కాక జీవితాన్ని నందనవనం చేసుకున్న స్త్రీ . రచయిత 'ధనలక్ష్మి' ద్వారాచెప్పించిన వ్యాపారసూత్రాలు, హారంలో పొదిగిన వజ్రల్లా అందంగా అమిరాయి.

ధనలక్ష్మి, సీతారామాంజనేయులు వారు కలసి జీవితం మొదలు పెట్టేనాటికి ఉన్న ఆస్థి పోయి దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉంటారు. రామాంజనేలు ఏదో ఒక చిన్న పనిచేసి జీవితం సాగిద్దాంఅనుకుంటాడు. ధనలక్ష్మి అ౦దుకు ఒప్పుకోక వ్యాపారం చేసే ఆలోచన చేస్తుంది. అందుకుసమర్ధులైన వారి సహాయం తీసికుంటారు. ఈ కథలో రచయితే ఆ పాత్ర పోషిస్తారు, వారి ద్వారానే మనకు కథ చెప్పడం జరిగింది.

ధనలక్ష్మి రామాంజనేయులు పిండి మరతోవ్యాపారం మొదలు పెడతారు. పిండిమర నడపడం, దాని రిపేర్లు నేర్చుకోవడం ద్వారా మనకు ధనలక్ష్మి తెలివి తేటలు, దాని ద్వారా దొరికిన పిండిని సున్నుపిండిగా మార్చి అమ్మడం,చిల్లర అమ్మడం లాంటి వాటిల్లో ధనలక్ష్మి వ్యాపారదక్షత తెలుస్తుంది. మెల్లగా అప్పులు తీర్చి, అవసరమైన వాటినిజత చేసుకుంటూ చిన్న దుకాణం ఏర్పరచుకునే స్థాయికి ఎదుగుతారు. ఆ సందర్భంగా ధనలక్ష్మిచిన్న వ్యాపారాలు నిలదొక్కుకోవాలంటే ఏం చెయ్యాలో చెప్పిన విషయాలు చదివి తీరవలసినవి. యాత్రాబస్సులు ఏర్పాటు చేసి ఊరి ప్రజల మెప్పు పొందడమే కాకుండా, యాత్రల కవసరమైన వస్తుసామాగ్రిని తమ దుకాణం నుండే బస్సులో వేయించి, వెళ్ళిన ప్రదేశాల్లో చౌకగాదొరికే వస్తువులను తమ ఊరికి తెచ్చి అమ్మి లాభాలు కూడా పొందుతారు.

శకుంతల మాటల్లోని వ్యంగం లోకరీతికి అద్దం పడుతుంది. ఎరువుల వేగన్ దాచి పెట్టడంలోనూ, సదరువ్యక్తికి సొమ్మందించే విషయంగా ధనమ్మ వ్యవహరించిన విధానం ధనమ్మ యుక్తికినిదర్శనాలు. అలాగే పనికిరాదనుకున్న స్థలాన్ని తీసుకుని తమకనుగుణంగా మార్చుకోవడంలో కూడా. ఈ విషయం దగ్గర తన భర్త అహాన్ని తృప్తి పరచి సంసారం నిలబెట్టుకోవడంలో మనకు పట్టూవిడుపూతెలుసున్న ధనలక్ష్మి కనిపిస్తుంది. చివరగా తన కొడుకు విషయంలో తీసుకున్న నిర్ణయం,తదనుగుణంగా వ్యవహారం నడిపి తనకు కావలసిన విధంగా జరిపించుకోవడంలోధనమ్మ లౌక్యం అమోఘం. సైన్సు మాష్టారుకు ఉద్యోగం రూపేణా ధన సహాయం చేయడం, తమకు వ్యాపారంలో సహాయం చేస్తున్నవారికి ఉచిత యాత్రాసౌకర్యాలు కల్పించడం ఆ దంపతుల పరోపకారానికి నిదర్శన౦.

చిన్న చిన్న విషయాలక్కూడా బెంబేలుపడే మనస్తత్వానికి విరుద్దంగా రచయిత ధనలక్ష్మి పాత్రను మలచి, తద్వారా సంకల్పం, ఓపిక, పట్టుదల,తెలివి తేటలు, వ్యవహార దక్షతలన్ని౦టినీ మనకుచూపిస్తారు. ఈ కథలో, సంభాషణల తీరూ, కథ చెప్పే విధానం ప్రతిభావంతమైన రచయత శైలిని సుస్పష్టం చేశాయి. ఈ కథ ఆశావాదానికి మారుపేరని కూడాచెప్పొచ్చేమో. ప్రతి ఒక్కరూ చదివి తీరాల్సినదీ కథ.

తూరుపు ముక్క కథాజగత్ లో ప్రచురితమైన 'ధనలక్ష్మి' కథను మీరు ఇక్కడ చదవొచ్చు.

కథాజగత్ -- వాన ప్రస్థం

2012-01-26T16:54:00.000-05:00

కథ: వాన ప్రస్థం రచించిన వారు: సాయి బ్రహ్మానందంగొర్తి

ఆలోచనా ధోరణిలోని వ్యత్యాసం గురించీ, ఆదర్శవంతమైన జీవన విధాన౦ గురించీ చెప్పే ఈ కథ, చక్కని కథనంతోఆద్యంత౦ ఆసక్తికరంగా సాగుతుంది. ఈ కథలో అనురాగం, ఆత్మీయత మనకు అడుగడుగునా కనిపిస్తాయి. కథకు తగిన శీర్షిక 'వాన ప్రస్థం'.

స్వదేశం వెళ్ళిన రాంబాబు, పొలం అమ్మే నిమిత్తం తమ ఊరికి వెళుతూ తన స్నేహితుని తల్లిదండ్రులైన మూర్తి,వర్ధనమ్మగార్లను కలుస్తాడు. ఆ దంపతులు వారి అభిమానంతో అతన్ని ఓ రోజుఅక్కడే ఉండేలా ఒప్పిస్తారు. ఆ వయసులో వారి వ్యాపకాలు, తద్వారా చేసే సమాజ సేవ చూసిముచ్చట పడతాడు రాంబాబు. సుఖమయ జీవనం కోసం ఆహారం విషయంలోనూ వారు తీసుకు౦టున్న శ్రద్ధ, వ్యాయామం, వారు ఆచరించే జీవన విధానం చూసి "నిజం చెప్పద్దూ - మీరిద్దరూ డెబ్బైదాటిన వాళ్ళల్లా కనిపించరు. ఏదో నిన్ననే అరవయ్యో పడిలో వచ్చిన వాళ్ళల్లాఉన్నారు." అని ఆశ్చర్యం వ్యక్తం చేస్తాడు.

ఆ సమయంలోనే రాంబాబు, తన అక్క అనారోగ్యం విషయంగా, ఆవిడకు శారీరక రుగ్మత కంటే, మానసికరుగ్మతే ఎక్కువగా ఉన్నట్లు చెప్తాడు. వారి సంభాషణల్లో ఆ దంపతుల మధ్యఅవగాహన, కలసి పనిచేసుకోవడంలోని ఆనందం గురించి తెలుసుకుంటాడు. రాంబాబు అక్క, తన పిల్లల గురించి ఆలోచించే విధానంలోనూ, ఆ దంపతులు తమ పిల్లలగురించి ఆలోచించే విధానంలోనూ ఉన్న తేడాలను రచయిత స్పష్టంగా వ్యక్తీకరించారు.

రచయిత, మూర్తిగారి ద్వారా చెప్పించిన ఈ మాటలు, ఈ కథకు ప్రాణమని చెప్పొచ్చు.

'ఎక్స్పెక్టేషన్' అనేది అది కేన్సర్ లాంటిది. నిన్నూ నీ చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళనీ కనిపించకుండాదహించేస్తుంది..." అని చేప్తూ తమ ఆరోగ్య రహస్యం కూడా చెప్తారు. "మేం సంతోషంగా ఉంటాం. ఒకర్నొకరు తిట్టుకోం. తప్పులెన్నం. వీలయినంతా ఆనందంగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తాం. అలాగే మా పిల్లల్నుండి మేం ఏమీ ఆశించం. ఇదే మా ఆనందానికి కారణం. మేం ఎవరినుండీ ఏదీఎక్స్పెక్ట్ చేయం."

కథ ముగింపులో రాంబాబు తన అక్క గురించి అనుకున్న మాట ఈ కథకు పరిపూర్ణతనిచ్చింది. ఈ కథలో మంచి సందేశం ఉంది. చిరకాలం గుర్తుండి పోయే కథ 'వాన ప్రస్థం'.

తూరుపు ముక్క- కథా జగత్ లో ప్రచురితమైన 'వాన ప్రస్థం' కథను మీరు ఇక్కడ చదవొచ్చు.

ఓ కన్నీటి బిందువు

2012-01-24T22:35:00.001-05:00

ఎద వ్యధగా మసలిన వేళ
రెప్పల మాటున ఒదిగి౦ది!

మనసు భారమై వగచే వేళ
ఓదార్పై నిలిచింది!

చీకటి నిండిన ఏకాంతంలొ
వాగై వరదై పొంగింది!

మబ్బులు వీడిన మరునిముషాన
ఆనవాలే లేక అదృశ్యమైంది !!

సియాటిల్ టు కెనడా

2012-01-22T19:57:00.000-05:00

పొడవైనపచ్చని చెట్లు, కొండవాలుగా వంపులు తిరిగిన సన్నని రోడ్లు, కదిలే మేఘాలు, కోనసీమపలకరింతల్లా కురిసే జల్లులు వెరసి ‘సియాటిల్’.

అందమైన‘సియాటిల్’ రోడ్డు మీద కారు కదిలిపోతుంది, పక్కన ఎత్తైన పచ్చని చెట్లు, నడివేసవేమో సియాటిల్ ని అంటి పెట్టుకునుండే వర్షానికి కాస్త విశ్రాంతి. అప్పటికీఉండుండి పలకరిస్తూనే వుంది.

కెనడా వైపుగా ప్రయాణం, కారులో దేశం దాటడం...పిల్లల్లకు మహా సరదాగా ఉంది. మూడు గంటల ప్రయాణం తరువాత సరిహద్దు దగ్గరకు వచ్చాం. అక్కడ వరుసగా చాలా గేట్లుఉన్నాయి. పెద్ద పెద్ద ట్రక్కులు, కార్లు దాటడానికి వేచి ఉన్నాయి. సరిహద్దు దళంఒక్కక్క వాహనాన్ని పూర్తిగా తనిఖీ చేసి పంపిస్తున్నారు. మా కారు దగ్గరకు కూడావచ్చి ‘ఐడి’, ‘పాస్పోర్ట్’ చూపించమన్నారు. అవి ఇచ్చేలోగా విండో లోంచి వెనుక సీట్లోపిల్లల్ని అనుమానంగా చూసి, ట్రంక్ చూసి ఎట్టకేలకు “ఎంజాయ్ యుర్ ట్రిప్” అంటూపంపించారు. అంతవరకూ ఒక్క మాట కూడామాట్లాడని పిల్లలు బోర్డర్ దాటగానే ‘ఏ’ అని అని అరుస్తూ సంతోష పడిపోయారు.

ముందుగా ‘వే౦కూవర్’ వెళ్ళాము. అక్కడ నుండి ‘గ్రౌస్ మౌంటైన్’ అనే ఎత్తైన పర్వతం చూడడానికి ట్రామ్ లో వెళ్ళాము. పద్దెనిమిది అడుగుల ఎత్తున్న చక్కతో చేసిన బొమ్మలు, 'ల౦బర్ జాక్ షో’ ‘కెనడా ఈగల్ షో’ (గద్ద ఎలా చూస్తుందో అలా తీసిన వీడియో) అక్కడి ఆకర్షణలు. ఆ రాత్రి అక్కడే ఉండితరవాత రోజు ఉదయం ‘విజ్లర్’ బయలుదేరాము.

ఒకవైపు లేక్, ఒక వైపు పర్వతాలు, అప్పుడప్పుడూ చిరుజల్లులు చాలా అందంగా ఉందాప్రాంతమంతా. వెళ్ళే దారిలో ‘బి సి అఫ్ మైనింగ్’ చూశాము. అది కాపర్ మైనింగ్, వందసంవత్సరాల క్రితందైనా చక్కగా కాపాడుతున్నారు. వర్కర్స్ హేట్ పెట్టుకుని టార్చ్లైట్ వెలుగులో ఆ మైన్స్ లో చాలా దూరం వెళ్ళాము. తరువాత మజలీ ‘షానన్ ఫాల్స్’. బ్రిటీషకొలంబియాలో ఉన్న పొడవైన జలపాతాల్లో ఇది కూడా ఒకటి. మొత్తం మూడు లెవెల్స్ లోఉంటుంది. రెండొవ లెవెల్ వరకూ వెళ్ళాము. నీళ్ళు ప్రవహిస్తున్నదగ్గర రాళ్ళ మీద నడుస్తున్నప్పుడు ‘కొండా కోనల్లో లోయల్లో గోదారిగంగమ్మా పాయల్లో’ పాట గుర్తొచ్చింది.

అక్కడినుండి బయలుదేరి 'ట్రైన్ మ్యూజియుం' దగ్గర ఆగాము. అక్కడ బుజ్జి ట్రైన్ ఏదో బొమ్మలాగా ఉంది. ఆ బుల్లి ట్రైన్, స్టేషన్ అంతా తిప్పిచూపించింది. దారిలో కుందేళ్ళు, పువ్వులు... భలే సరదా రైలు బండి. ఆ స్టేషన్ లో పాతరోజుల్లో ఉండే ట్రైన్స్ ఉన్నాయి.

విజ్లర్ విలేజ్

సాయంత్రానికి ‘విజ్లర్’ వెళ్ళాము. అప్పుడు ఆఊరంతా ‘వింటర్ ఒల౦పిక్స్’ కోసం కొత్త అందాలు సంతరించుకుంటోంది. ఇప్పటివరకూ చూసిన ప్రదేశాలకెల్లాఅత్యంత సుందరమైన ప్రదేశం. ఎక్కడా హడావిడి లేని ప్రశాంత వాతావరణం. అమెరికాలో చూడని ఒకచక్కని దృశ్యం కనిపించింది, వాహనాల హడావిడి చాలా తక్కువ ఉన్న ఆ వీధుల్లో మనుష్యులువ్యాహ్యాళి కెళ్తుతున్నట్లుగా నిదానంగా చేతిలో చేయివేసుకుని నడుస్తూకనిపింస్తారు. ఆ ఊరు, వాతావరణము, ప్రశాంతత ఏదో చిత్రపటం చూస్తున్నట్లుగాఅనిపించింది. ఆ రాత్రి అక్కడ ఉండి తరువాత రోజు ఉదయన్నే విక్టోరియాకు బయలుదేరాము.

‘విక్టోరియా’కి వెళ్ళాలంటే లేక్ దాటి వెళ్ళాలి. ‘ఫెర్రీ’లో ప్రయాణం, క్రింద కార్ పార్కింగ్ పైన పాసింజర్స్. కొండల మధ్యగా ఫెర్రీ వెళుతూ ఉంటే, లేక్ మీద నుంచి చల్లగాలి, చుట్టూతా నీళ్ళు, ప్రకృతిఅందాలలో మనసంతా నిండిపోయింది.

చక్కని తోట

‘విక్టోరియా’ అంతా ఓల్డ్ బ్రిటిష్ కట్టడాలు ఉన్నాయి. అక్కడ ‘ఎంప్రస్’ హోటల్, 'మ్యూజియం', ‘డైనోసర్ అండ్ వైల్డ్లైఫ్ ఎగ్జిబిట్స్’, ఐ మాక్స్ లో ‘టైటానిక్’ చూసి ఓ గంట దూరంలో ఉన్న ‘బుచర్డ్గార్డెన్స్’ కి వెళ్ళాము. అద్భుతమైన తోట. ఎటు చూసినా పచ్చదనం, రంగు రంగుల పువ్వులు,పచ్చని పచ్చిక ఫౌంటైన్స్. ఆ మధ్యాన్నం అంతా ఆ తోటలో విహారం, అస్సలు కదలాలనిపించ లేదు. కానీ తప్పదుగా సాయంత్ర౦ వరకూ ఉండి, ఆ తోటకు చివరి వీడ్కోలు పలికి మళ్ళీ ఫెర్రీ లోవేంకూవర్ కి వెళ్ళాము.

తరువాతరోజు ‘వే౦నకూవర్’ లో ఇండియన్ షాప్స్ ఉన్న వైపుకు వెళ్ళాము. ఆశ్చర్యం అది అచ్చంగాఇండియా లాగే ఉంది. ఒక వీధంతా ఇ౦డియన్ షాప్స్.. చిన్నచిన్న రెస్టారెంట్స్, పాన్ షాప్స్ఉన్నాయి. ఒక వీధిలో ఇంటి మెట్ల మీద కూర్చుని తల దువ్వుకుంటున్న అమ్మాయిలు, రోడ్డుమధ్యలో ఆడుతున్న చిన్నపిల్లలు... ఏదో మన ఇండియాలో చిన్న ఊరికి వచ్చినట్లనిపించిది. బోలెడన్ని అనుభూతలను మూట కట్టుకుని సాయంత్రానికి తిరిగి సియాటిల్ బయలుదేరాము. ఆ రోజు జూలై ఫోర్త్, కెనడా బోర్డర్ దాటి అమెరికావచ్చేసరికి రాత్రయింది. దారంతా 'ఫైర్ వర్క్స్' చూస్తూ అర్ధరాత్రికి ఇంటికి చేరాము.

శ్రీవారూ ఉప్మా..

2012-01-17T14:22:00.001-05:00

“అమ్మాఇవాళ టిఫినే౦టి?” మేడ మెట్లు దిగుతూ మా అమ్మాయి.

“ఏంకావాలి నాన్నా?”

“దోశ ఉందా?”

ఇప్పుడేపిండి గ్రైండ్ చేశాను. రేపటికి రెడీ అవుతుంది.

“ఇడ్లీఉందా?” ఫ్రిడ్జ్ డోర్లు రెండూ తీసి పట్టుకుని.

“లేదు,ఉప్మా చెయ్యనా?”

“ఇంకేంలేదా?” ఇంకా ఫ్రిజ్ లోనే వెతుకుతూ..

“ఉహూ..”

“సరేచెయ్యి”

లాప్టాప్ తీసి పక్కన పెట్టి లేవబొయ్యాను.

“అమ్మఏదో రాసుకు౦టున్నట్లుంది. మనం చేద్దాం రా“ అన్నారు పేపర్ చూస్తున్న శ్రీవారు.

రాయడం మొదలెట్టాను

‘బీటలువారిన నేలపై

స్వాతిచినుకుల

“ఉల్లిపాయలు, చిల్లీస్ ఇంకా ఏం కావలి జ్యోతీఉప్మాకి”

“ఆవాలు, మినపప్పు, శనగపప్పు, జీడిపప్పు”

“గుర్తొచ్చాయిలే నువ్వు రాసుకో”

బీటలువారిన నేలపై

జీడిపప్పులసంబరం!

ఛీ ఛీ జీడిపప్పేమిటి

స్వాతి చినుకుల సంబరం!

"అమ్మలూ ఇది ఉప్మా రవ్వో ఇడ్లీ రవ్వో అమ్మనిఅడిగిరా డిస్టర్బ్ చేయకుండా వచ్చెయ్ ఏదో రాసుకుంటుంది పాపం."

ఆ రవ్వేదోచూపించాను.

మోడువారినరవ్వపై ఏ రవ్వబ్బా, ఏ రవ్వేమిటి నా మొహం

మోడువారిననేలపై

చివురాకులకలకలం!

"జ్యోతీ టమోటోలు అయిపోయినట్లున్నాయే?"

"గరాజ్ ఫిడ్జ్లో ఉన్నాయ్"

"ఎన్నిటమోటోలు వెయ్యను?"

"రెండువెయ్యండి."

"మూడువేస్తా."

"ఎన్నోకన్నివెయ్యండి."

"అంత చిరాకెందుకు రాసుకునేప్పుడు చాలా ప్రశాంత౦గా ఉండాలి”

వసివాడినపసిమొగ్గ

"లవంగాలుఎక్కడున్నాయ్?"

"పా౦ట్రీలోచిన్న బాక్స్ లో ఉన్నాయ్."

వికసిస్తున్నలవంగం!

నాన్నాలవంగాలు వద్దు “ఐ హేట్ లవగంస్.”

“తీసెయ్యడానికి వీలుగా సగం దంచి వేస్తాగా”

“సగం దంచుతారా! ఇంకా నయం సగం దంచి వేస్తే తీయడం కష్టం. పౌడర్ చెయ్యండి కలసి పోతుంది. లేకపోతే మొత్తంగా వేస్తే పిల్లలకు తీయడానికి వీలుగా ఉంటుంది. ”

“యుఆర్ రైట్, యు నో వాట్, యువర్ అమ్మా ఈజ్ సో స్మార్ట్”

ఒ౦టరియైనఆమ్మకు

నెలవంకస్నేహితం!

"ఉప్మా ఈజ్రెడీ. అమ్మలూ ప్లేట్లు గ్లాసులు పెట్టు"

ముసురేసినప్లేటును దాటి

"అమ్మాడిష్ వాషేర్లో కడిగినవేనా?"

"ఆ కడిగినవే."

దూసుకువస్తున్న రవికిరణం!

"జ్యోతీరా టిఫిన్ తిందాం."

"ఒక్కనిముషం ఇది పూర్తిచేసి వస్తున్నా"

భారమైనటిఫినుకు

ఆలంబన ఉప్మావేదం!!

"చూశావానేను ఎంత మంచి హస్బెండునో నిన్నసలు డిస్ట్రబ్ చేయకుండా రాసుకోనిచ్చాను."
":)"
"ఇంతకూ కవితకు ఏం పేరు పెట్టావ్?
"ఆశా వాదం"
"ఎలా ఉంది ఉప్మా?"

"సూపర్ డాడీ."

చిట్టి చేతులతో చేసిన బొమ్మల కొలువు

2012-01-13T11:14:00.001-05:00

“సంక్రాంతికదా ఏం చేద్దాం?”

“పిల్లలకు సంక్రాంతి గురించి చెప్దాం”

“ఇంకా...బొమ్మల కొలువు చూపిస్తే ఎలా ఉంటుంది?”

“సూపర్”

“మరి బొమ్మలెలా?”

“ఎవరైనా నేర్పిస్తారేమో చూద్దాం”

“పిల్లలతో చేయిస్తే ఇంకా బావుంటుంది కదూ, వాళ్ళకిఇలాంటివి చేయడం ఇష్టంగా కూడా ఉంటుంది.”

ఇదిటీచర్ల మధ్య జరిగిన సంభాషణ. అనుకున్న వెంటనే బొమ్మలు చేయడం వచ్చినావిడను అడిగాం, ఆవిడ ఎంతోఉత్సాహంగా ‘చేయిద్దాం’ అన్నారు. ముందు ఆవిడ దగ్గర ఏమేం బొమ్మలు పిల్లలతో చేయించాలో అవి చేయడం నేర్చుకున్నాము. అమ్మాయిలు,అబ్బాయిలు, సీతారాములు, వినాయకుడు, కొన్ని జంతువులు...... మేం నేర్చుకున్నవి.

తరువాతపిల్లల పేర్లు, వయసుల ప్రకారం ఏయే బొమ్మలు ఎవరెవరు చేయగలరో అలోచించి మొత్తంముప్పయ్యారు మంది జాబితా తయారు చేసి, నాలుగు విభాగాలుగా విభజించి ఒక్కో విభాగానికిఎనిమిది మంది పిల్లలు, వారికి నేర్పడానికి ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు ఉండేలా తొలిప్రణాళిక సిద్దం చేసుకున్నాము.

తయారీకి కావలసిన వస్తువులు కార్న్ స్టార్చ్ , సాల్ట్ తో తయారు చేసిన క్లే, కావలసినరంగులన్నీదాదాపుగా ఆవిడే తీసుకుని వచ్చారు. ఓ రెండు పాకెట్లు మేం కూడా చేసిఅరిసెల పాకం తిప్పిన మోజు తీర్చుకున్నా౦. బొమ్మలు పెట్టడానికి కావలసిన మెట్లు ‘శామ్స్’లో అట్టపెట్టెలు కావలసిన సైజులో వెతికి పట్టుకొచ్చాం. ఈ మెట్లు కూడా ఆవిడే చేశారు, ఎంత బావున్నాయంటే...మీరే చూడండి.

శుక్రవారం పిల్లలొచ్చేగంట ముందే నాలుగు ప్లాస్టిక్ షీట్స్ మీద చేయవలసిన బొమ్మల నమూనాలు, అవసరమైన వస్తువులూ..అన్నీ సిద్దం చేసుకున్నాం. పిల్లలు వచ్చిన వెంటనే నిర్ణీత స్థలాలలో కూర్చునిబొమ్మలు చేయడం మొదలు పెట్టారు.

“అంటీ నేను పిగ్ చేస్తాను”

“అలాగే”

“ఐ లైక్ బేర్”

“తెలుగులో చెప్పు”

నేను బేర్ చేస్తాను”

“అలాగే”

హాండ్స్ ఎలా పెట్టాలి?”

“నాకు రావట్లేదు, కెన్ యు డూ ఇట్?”

“అ అమ్మాయికి కళ్ళు చిన్నవి పెట్టమ్మా”

“ఐ లైక్ ఇట్ లైక్ థిస్”

“సరే కానివ్వు”

“ఆ బొమ్మకు రెండు జడలు వెయ్యాలి”

“నాకు జుట్టు లివ్ చేస్తే ఇష్టం”

“డైనోస్ కి టూత్ పిక్స్ ఒద్దు”

“వుయ్ వాంట్ టూత్ పిక్స్”

ఆ విధంగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ సరిగ్గా అనుకున్నటైంకి బొమ్మలు చేయడం పూర్తిచేయగలిగాము. “అంటీ మా బొమ్మలేవో ఎలా తెలుస్తాయి?” ఓసందేహం..

“మీ పేర్లు వ్రాసిన కాగితం ఉన్న ట్రేలు ఉన్నాయిచూడండి. వాటిలో పెడదాం.”

పిల్లలువెళ్ళిపోయాక ఆ గది శుభ్రం చేస్తూ “అయితే రంగులు ఎప్పుడు వేద్దాం?”

“ఓ నాలుగు రోజులకు ఆరతాయి అప్పుడు వేద్దాం.” “అయితేబుధవారం అనుకుందాం, ఉదయం తొమ్మిదికి మొదలు పెడదాం. లంచ్ టైం కి అయిపోతాయి.” “అలాగే”

“జ్యోతీ బొమ్మలెలా ఉన్నాయి?” రెండు రోజుల తరువాతఓ ప్రశ్న.

“కొన్ని క్షతగాత్రులయ్యాయి, కొన్ని నీరసంగా నిలువలేమంటున్నాయి,మిగిలినవి బావున్నాయి”

“గ్లూతో అంటించి నిలువలేని వాటి కింది క్లేపెట్టిండి” క్లే పెట్టి చూశాను. అమ్మయ్య కొంచెం పరవాలేదు.

బుధవారంనాడు తోమ్మిదిన్నరకల్లా ట్రేలు, రంగులు, బ్రష్ష్ లు, గ్లూ అన్నీ రెడీ..ముందుగాఅన్నిటికీ స్కిన్ కలర్, జుట్టుకి బ్లాక్తో మొదలు పెట్టాం..తరువాత వాటి డ్రస్సులు..

“ఈ బొమ్మ చీరకేం రంగేద్దాం?”

“గ్రీన్ అండ్ ఆరంజ్”

“మంచి కంబిననేషణ్”

“ఆ అబ్బాయికి ఆరంజ్ షర్టు వేశారా, ప్యాంటు బ్లాక్వెయ్యండి బావుంటుంది”

“మా అమ్మాయి చుక్కల చీర కట్టి౦దోచ్”

“ఈ అబ్బాయి పంచ చూడండి యెంత స్టైల్ గా ఉందో”

“వినాయకుడి పంచ బ్రంహ౦డంగా ఉంది”

“సీత మరీ పొట్టిగా ఉందే”

“ఈ అమ్మాయి అచ్చం వాణీశ్రీ లా లేదూ”

“అయ్యో ఆ అమ్మయికి బ్లౌజ్ వెయ్యడం మరచి పోయ్యామే”

“మా అమ్మాయి మందార పువ్వు చూడండి ఎంత అందంగా ఉందో”

“కళ్ళు, నోరు ఇలా పెట్టాలి”

“అయిబ్రోస్ కూడా పెట్టాను, బావుందా?”

“చాలా బావుంది”

ఇలాసరదా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ రంగులు వేయడం పూర్తి చేశాం. అయితే మేం ఓ మూడు గంటలనుకున్నదికాస్తా సాయంత్రం నాలుగయింది. చెయ్యాల్సిన పని ఇంకా మిగిలే ఉంది. రంగులు ఆరితే కానిమిగతా పనవదు. అంతటితో ఆ పూటకు రాత్రి ఆపి, రాత్రి టచ్ అప్ వెయ్యడానికిబొమ్మలను చూస్తే..

“ఏంటి జ్యోతి ఈ అబ్బాయిలు ఏదో డిఫరెంట్గా ఉన్నారు”

"అయ్యో ఈ అమ్మాయి జడ విరిగిపోయిందే"

"డైనోసర్లు రెండు సిగ్గుతో మొహం ఎత్తలేక పోతున్నాయి"

జాగ్రత్తగా మళ్ళీ ఒక్కో బొమ్మను చూసి చేయాల్సినమార్పులు చేశా౦. అబ్బాయిలకు మీసాలు పెట్టే సరిగి అందంగా తయారయ్యారు. ఆ విధంగా విజయవంతంగా బొమ్మల కొలువు పెట్టేశా౦.

బాగా నచ్చినవిషయం

అందరూ కూడా అనుకున్న టైం కి రావడం.

పిల్లలు పెద్దలూ అందరూ ఉత్సాహంగా పాల్గొనడం.

ధన్యవాదాలు

అడిగిన వెంటనే ఉత్సాహంగాముందుకు రావడమే కాకుండా, బొమ్మలు చేయడానికి కావలసిన వస్తువులు, రంగులు అన్నీ తీసుకునివచ్చిన పెద్ద మనసుకు.

టీచర్లకు, వాలంటీర్లకు, పిల్లలను సరిగ్గాటైం కి తీసుకొచ్చిన తల్లిదండ్రులకు.

అల్లరి చేయకుండా బొమ్మలు చేసిన పిల్లలకు.

మన సంస్కృతి సాంప్రదాయాలను ముందుతరాలకు అందించవలసిన బాధ్యత మనందరిమీద ఉంది. మన వంతు ప్రయత్నం మనం చేద్దాం...

హారం పత్రిక 'సరాగ' లో నా కవిత

2012-01-11T16:40:00.001-05:00

హారం పత్రిక నిర్వహించిన సంక్రాంతి పోటీల్లో నా కవితకు ద్వితీయ బహుమతి వచ్చింది. ఈ సందర్భంగా హారం పత్రిక సంపాదకులకు బ్లాగ్ముఖంగా ధన్యవాదములు తెలుకు౦టున్నాను. హారం పత్రిక 'సరాగ' ను ఇక్కడ చూడొచ్చు.

చుక్క పొడిచే వేళకైనా...

మంచుతెరను తొలగించుకొని

భూమిని తాకిందో రవికిరణం!

ఆనందంతో జంటపక్షులు

ప్రభాతగీతం పాడుతున్నాయి!

రోజులానే!!

నిదురలేచిన నందివర్ధనం

మనోహరంగా నవ్వుతోంది!

రెక్కవిచ్చిన మందార౦

సిగ్గురంగును పులుముకుంది!

ఎప్పట్లానే!!

ఎండవేళ ఆవు, దూడకు

వేపచెట్టు గొడుగయ్యింది!

కొమ్మ మీది కోయిలమ్మ

కొత్త రాగం అందుకుంది!

నిన్నటిలానే!!

పెరటిలోని తులసికోట

దిగులేదో పెట్టుకుంది!

పోయ్యిలోని పిల్లికూన

పక్కకైనా జరగనంది!

చెండులోని మల్లెమొగ్గ

పరిమళాలు పంచకుంది!

వీధి గడప ఎవరికోసమో

తొంగి తొంగి చూస్తోంది!

చుక్కపోడిచే వేళకైనా

తలుపు చప్పుడవుతుందా!!

అమ్మా మన్నుతినంగనే...

2012-01-09T10:06:00.001-05:00

ఆ మూడంతస్తుల భవనంలో మొత్తం తొమ్మిది వాటాలు. మూడొవఅంతస్తులో ముచ్చటగా ఓ చిన్ని కుటుంబం, ఓ అమ్మ, నాన్న, పాప. అప్పుడు సమయం ఉదయం పది గంటలు. గదిలో చిట్టితల్లి లియో టాయ్స్ముందేసుకుని ఆడుకుంటోంది. అమ్మ వంటింట్లో బెండకాయలు తరుగుతూంది. కాసేపటికి పాపకనిపించలేదు.

“చిట్టితల్లీఎక్కడున్నావ్?”

“ఇక్కలున్నా..”

“అక్కడేంచేస్తున్నావ్?”

“మత్తితింతున్నా..”

అమ్మ పరుగెత్తుకెళ్ళిగోడమూలలో చీమలు పెట్టిన మట్టి దగ్గరున్న పాపను తీసుకుని కుళాయి దగ్గరకెళ్ళి నోరుకడుగుతూ “మట్టి యాక్కీ, తినకూడదు నాన్నా”

“యక్కీ”

“అవునుమట్టి తింటే పొట్టలో పాములు వస్తాయి. ఇంకెప్పుడూ తినకు.” పాప పెద్దపెద్ద కళ్ళతో అనుమానంగా చూసింది. అమ్మ చెప్పిన విషయం ఏ మాత్రంనమ్మినట్టులేదు.

మరోరోజు, ఇంకోరోజుపాప మట్టి తింటూ కనిపించడంతో అమ్మ మట్టి కనిపించిన దగ్గరల్లా కొంచెం కారంకలిపేసింది. ఇంకేముంది పాప కొంచెం నోట్లో పెట్టుకోగానే కారం. అంతటితో ఊరుకుందామట్టి దొరికే అన్ని ప్రదేశాలకి వెళ్లి రుచి చూసింది. అమ్మ వారం పాటు రోజూమరచిపోకుండా కారం చల్లింది.

ఇంతలో సంక్రాంతి పండుగొచ్చింది. పాప, అమ్మ,అమ్మమ్మ గారింటికి వెళ్లేట్టు నాన్న తరువాతొచ్చేట్లు నిర్ణయమైంది. రిక్షా దిగగానే చిట్టితల్లి మొహం సంతోషంతో పుచ్చపువ్వులా విరిసింది. ఎందుకో తెలుసాహైదరాబాదులోలా మట్టి కోసం మూల మూలలా వెతుక్కోనఖ్ఖర్లా ఇక్కడ ఎక్కడ చూసినా మట్టే. అమ్మ చిట్టితల్లి ఆంతర్యం గ్రహించేసి 'మట్టి' ప్రహసనం గురించి అమ్మమ్మ తాతయ్యలకు చెప్పేసింది. వాళ్ళు పక్కనున్న ఇంకోఅమ్మమ్మకు, ఆవిడ వీధిలో వాళ్ళకు ఇలా అందరికీ చెప్పేశారు. దాంతో చిట్టితల్లి 'మట్టి తినడం' గురించిఊరు వాడా తెలిసిపోయాయి. ఇక కట్టుదిట్టాలు మహా బందోబస్తుగా జరిగిపోయాయి.

ఒక రోజు ఉదయం తాతయ్య వరండాలో కూర్చుని తీరిగ్గా పేపర్ చదువుకుంటున్నాడు. పాప గేటు పట్టుకుని ఆడుతూ ఓపిగ్గా ఎదురుచూస్తోంది. ఎదురుగా ఊరిస్తూ వాకిట్లో బోలెడంత మట్టి.

"తాతయ్యా,ఆపీచుకి వెల్లవా?"

"వెళతానమ్మా" పేపర్ పక్కకు తీసి పాపను చూస్తూ.

"తొందరగావెల్లూ, లేతుగా వెల్తే మీ మాత్తాలు కొలతాలు."

పెద్దగా నవ్వేసి"నేను వెళితే మట్టి తి౦దామనా" అన్నాడు తాతయ్య.

పాప సిగ్గుగా నవ్వేసింది. ఈ పెద్దవాళ్లకి అన్నీ ఎలా తెలిసిపోతాయో అని ఆశ్చర్యపోతూ...

అక్కడున్నంత కాలం పాప మట్టితినకుండా.....పిన్నులో, మామయ్యలో,తాతయ్యలో ఎవరో ఒకరు ఆ చిన్ని ప్రాణానికి. ఆ విధంగా ఊరిలో కూడా మట్టితినడం కుదరలేదు. పాపా వాళ్ళు పండుగవగానే తిరిగి హైదరాబాదు వచ్చేశారు.

* * *

పాపావాళ్ళ బిల్డింగ్లో వున్న తొమ్మిది పోర్షన్లలో బోలెడంతమంది పిల్లలు. దాదాపుగా అందరూ ఎలిమెంటరీ స్కూల్ వాళ్ళే. అందులో మన చిట్టితల్లే చిన్నది. అందువల్లపిల్లలూ, పెద్దలూ అందరూ చిట్టితల్లినిచాలా ముద్దు చేసేవారు. రోజూ సాయంత్రాలు పిల్లలు స్కూల్ నుండొచ్చాక అ౦దరూ టెర్రస్ మీదకెళుతూ చిట్టితల్లిని కూడా తీసుకెళ్ళేవారు. అమ్మ వాళ్లకు "పాప మట్టితినకుండా చూడమని" బోలెడు జాగ్రత్తలు చెప్పేది. అప్పుడప్పుడూ పైకెళ్ళి తణిఖీలు కూడా చేసేది....పాప చిన్నగా గోడ మూలల్లోనిమట్టి తినడం మానేసింది.

మట్టి తినడమైతే మానేసింది కాని మన గడుగ్గాయి కొత్త మార్గంకనిపెట్టింది. అదేంటంటే గోడకున్న సున్నం నాకడం. అమ్మకు రోజంతా పాపను కాపలా కాయడమేపని. రోజూ లాగే ఆ రోజు కూడాపిల్లలు పాపను మేడపైకి తీసుకెళ్ళారు. అమ్మ రోజూలాగే జాగ్రత్తలు చెప్పింది కూడా..

ఓ అరగంట గడిచాక, చిట్టితల్లిఏం చేస్తుందో చూద్దామని అమ్మ పైకి వెళ్ళింది. పైకెళ్ళిన అమ్మ ఆశ్చర్యంగానిలబడిపోయింది. ఇంతకూ అమ్మకు ఏం కనిపించిందంటారా?

గోడ పొడవునా రెండేళ్ళచిట్టితల్లికి తోడు పదిమంది పిల్లలు గోడ నాకుతున్న దృశ్యం.

డెల్లాస్ ప్రయాణం కబుర్లు

2012-01-05T14:16:00.000-05:00

కబుర్లు, పాటలు, సినిమాల మధ్య కారులో పదహారు గంటల ప్రయాణం. ఓ నాలుగ్గంటలు మాకు తోడుగా వర్షం. కారు దిగిన వెంటనే ఆత్మీయుల పలకరింపులు. చెణుకులు, చెలోక్తుల మధ్య పులిహోర, గో౦గోరలతో భోజనాలు, తీపితీపి అరిసెలు. తరువాత రోజు మరో స్నేహితుల ఇంట్లో బ్రంచ్ ఇడ్లీ, వడ, దోశ, ఇదీ అదీ అనేమిటి ఏ పేరు చెప్తే ఆ పలహారం పెట్టేశారనుకోండి.

స్టాకీ యార్డ్ లో మేజ్ బావుంది, పిల్లల బుల్ ఫైట్లు బావున్నాయి. అందరం వరుసగా నిలబడి తోసుకుని మరీ దున్నపోతుల్ని చూడడం మరీ బావుంది. రామురామన్న పిల్లలుకూడా ఉత్సాహంగా పాల్గొన్నారు. నలుగురూ కలిస్తే అంతేగామరీ, ఎక్కడున్నా సందడే సందడి.

మెహందీ పెట్టడం కొత్తగా నేర్చుకున్నానేమో పాప౦ బోలెడుమంది వాళ్ళ చేతులిచ్చి మరీ ప్రోత్సహించారు. చాలా ఏళ్ళ తరువాత పెట్టుకున్న గోరింటాకు చేతిలో ఇంకా ఎర్రగానే ఉంది. ఒక్క రాత్రిలో ఆంటీ హారతి పాట నేర్పి౦చేశారు. ఇక ఎక్కడ ‘హారతి’ మాట వినపడినా నేర్చుకున్న అమ్మాయిలందరూ పాడడానికి చాలా ఉత్సాహ౦గా ఉన్నారట.

ఈ విహారం పిల్లలకు ఇష్టారాజ్యం....వాళ్ళెప్పటికీ ఈ సెలవలను మరచిపోలేరేమో! ఓ చిట్టితల్లి ఓణీల వేడుకలో చిన్నా పెద్ద అందర౦ సందడిగా గడిపేశా౦. ఆ రాత్ర౦తా కబుర్లు, ఆసక్తికరమైన అనేక విషయాలు అలవోకగా దొర్లిపోయాయి. అందరం ఒకే రకం దుస్తులు వేసుకుని ప్రత్యేకంగా తీసుకున్న పార్క్ లో ఫోటోలు భలేగా ఉన్నాయి.

ఆఖరి రోజు అన్ని రకాల వంటలున్నా సాంబారు, ఆవకాయతో అందర౦ అన్నం వండి౦చుకుని మారీ, ఇష్టంగా భో౦చేశా౦. ఉదయాన్నే కుర్తీలకోసం చేసిన సరదా ప్రయాణం, దారిలో రాయల్ స్వీట్స్ లో తిన్న మసాలా దోసెలు ఇప్పటికీ మురిపిస్తూనే ఉన్నాయి. సాయంత్రం అందర౦ కలసి పలికిన పాత సంవత్సరానికి వీడ్కోలు, నూతన సంవత్సరానికి స్వాగతం బావుంది. ఆటలు, పాటలు, పద్యాలు, కాలేజి రోజుల ఫోటోలు అన్నీ అలరించాయి.

చిన్నప్పుడెప్పుడో 'మిసిసిపి నది' గురించి చదువుకున్న జ్ఞాపకం. ఒక్కసారి చూడాలనిపించే కోరిక ఈ ప్రయాణంలో తీరింది. సూర్యాస్తమయంలో అందమైన మిసిసిపిని చూడగలిగాము.

మైత్రీ వనానికి కొత్త మొక్కలు తోడయ్యాయి. స్మృతి హారానికి కొత్త సొగసులు చేకూరాయి. మాటల మధ్యలో మనసెక్కడో జారవిడుచుకున్నట్టున్నాను, ఇంటికి వచ్చినా అది డెల్లాస్ చుట్టూనే తిరుగుతున్నట్టుగా ఓ చిన్న అనుమానం. పరిచయం లేకపోయినా తప్పక రావాలని పిలిచిన సంస్కారానికి జోహారు. మీరాక మాకెంతో సంతోషమన్న అభిమానానికి ధన్యవాదాలు.

సర్ప్రైజ్ పేరుతో పంచిన సంతోషానికి శభాషు. వండి వడ్డించిన చేయికి ఆ రుచి ఎన్నటికీ మరువలేమంటున్న ఆప్యాయతలు...కలగలసిన మొన్నటి వారం మదిలో సుస్థిరస్థానం ఏర్పరచుకుంది. కాలాన్ని ఆపగలిగిన గర్వం ఓ చివర తళుక్కుమంటూనే ఉంది. నూతన సంవత్సరం అత్మీయుల మధ్యలో గడపడం మాకో గొప్ప అనుభవం. ఇలాంటి వేడుకలు ఏటేటా జరుపుకోవాలని మనసారా కోరుకుంటూ అందరి దగ్గరా సెలవు తీసుకున్నాము.

కౌముదిలో నా కవిత 'ప్రయాణం'

2012-01-03T14:48:00.002-05:00

ఉన్న వూరిని కన్న వాళ్ళని చూసి ఎన్నేళ్లయిందో..
ఉరుకులు పరుగుల నుంచి కాస్తంత ఆటవిడుపు!

కనుచూపు మేరలో ప్రయాణం...
అంగళ్లన్నీ తిరిగి... అవీ ఇవీ పోగేశా౦
అటకమీంచి దుమ్ముదులిపి...పెట్టెలేమో సర్దేశా౦!

ఇంకెంత చుక్క పొడిచే లోపే ఊరు చేరిపోతాం..
అయినవాళ్ళ సందిట్లో వేగిరం వాలిపోతాం!

మురిపాలు, ముచ్చట్లు, కౌగిలింతలు, పలకరింపులు..
పేరు పేరునా పలకరించి... కానుకలేవో ఇచ్చేశాం!

తిరుపతి వెంకన్న, శ్రీశైలం మల్లన్న
మనకోసమే వేచి వున్నారు మరి!

అదిగదిగో బట్టల దుకాణం, ఆ వైపునేమో సూపర్ బజారు,
ఈ పక్కనే నగల కొట్టు, అటు మూలన బోటిక్కు!

తిరిగేశాం...చూశాశాం ...దొరికినవన్నీ కొనేశాం
అవసరముందో లేదో...అక్కడివన్నీ దొరకవుగా!

హడావిడంతా విచ్చు రూపాయలదే...
ఉన్నచోట ఉండక ఒకటే పరుగులు!

ఆవకాయ, నిమ్మకాయ, మాగాయ, వుసిరి,
సోలెడు పసుపు, తవ్వెడు కారం....
పట్టేసాం..దంచేసాం..మూటలన్నీ కట్టేశా౦!

ఇంకెంత పొద్దు వాలే లోగానే..

తట్ట, బుట్ట, పెట్టె, బేడా
నట్టింట చేరినయ్!

అర్ధరాత్రి జేట్లాగ్ భాగ్యంతో..
ఒంటరిగా కూర్చుని తలచుకుంటే..
ఏవీ కన్నవాళ్ళతో గడిపిన నాలుగు క్షణాలు!
ఈ హడావిడిలో విశ్రాంతి ఏ మూల నక్కిందో మరి!!

నా కవిత 'కౌముది'ఇంటర్నెట్ మాసపత్రిక 'జనవరి 'సంచికలో ప్రచురితమైంది.
నా కవితను ప్రచురించిన కౌముది సంపాదకులకు బ్లాగ్ముఖంగా ధన్యవాదాలుతెలుపుకుంటున్నాను.

నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు

2011-12-31T09:00:00.000-05:00

ప్రయాణం

2011-12-29T02:51:00.000-05:00

అటక మీద పెట్టెలన్నీ
నట్టింటికి చేరాయి!

పయనమయ్యే వస్తువులేవో
పెట్టెలోన కూర్చున్నాయి!

అలసి సొలసిన ఇస్త్రీపెట్టె
పగటి నిద్రకు జోగుతోంది!

గోడుకున్న కిటికీలన్నీ
తెరల మాటున దాక్కున్నాయి!

అరలోని తాళం కప్ప
తలుపు గడియను చేరింది!

ఒంటరియైన ఇల్లు మాత్రం
దిగులు మొహం వేసుకుంది!!

పసి మనసులు

2011-12-23T18:49:00.000-05:00

ఆకాశం మబ్బుపట్టిఇప్పుడో ఇంకాసేపటికో వర్షం వచ్చేలా ఉంది. చీకటి, నగరానికి నల్ల దుప్పటి కప్పుతోంది. రాజు, వెంకట్రావ్ డాబా మీద రాజుగదిలో కూర్చుని వున్నారు.

“రేఖా థియేటర్ లోకొత్త ఇంగ్లిష్ సినిమా ఉంది వెళ్దామా?” అడిగాడు రాజు.

“ఇప్పుడా? ఫస్ట్ షోమొదలై ఉంటుందిగా,” స౦దేహంగా అన్నాడు వెంకట్రావ్.

“ఫస్ట్ షోకి కాదుసెకండ్ షోకి వెళ్దా౦”, అన్నాడు రాజు కిటికీ తరుపు తెరిచి ఆకాశం వైపు చూస్తూ..

“సెకండ్ షోకా! ఇవాళకోణార్క్ కి మా ఆవిడ వస్తుంది, స్టేషన్కి వెళ్ళాలి, పోనీ రేపెళదామా?” అంటూసిగిరెట్ వెలిగించాడు వెంకట్రావ్.

“అలాగేలే ముందుబాబాయి హోటలకి వెళ్లి భో౦చేద్దాం పద”. అరలో ఉన్న తాళం చేతిలోకి తీసుకుని తలుపుతెరిచి పట్టుకున్నాడు రాజు. వెంకట్రావ్ లేచి లైటర్ టేబుల్ మీద పెట్టి బయటకు వచ్చిచెప్పులు వేసుకున్నాడు. తలుపు తాళం వేసాక ఇద్దరూ మెట్లు దిగి వీధిలోకి వచ్చారు. రోడ్డు మీద పడుకున్న నల్లకుక్క ఒకసారి తలెత్తి చూసి మళ్ళీ ముడుచుకుని పడుకుంది.

ఇద్దరూ హోటలకి వెళ్లి కూర్చుని రెండు మీల్స్ఆర్డరిచ్చారు. సర్వర్ గ్లాసులు పెట్టి నీళ్ళు పోశాడు. “ఆ సినిమా చాలా భయంకరంగా ఉందట్రా,”పక్క టేబుల్ దగ్గర మాటలు వినిపించి అటువైపుగా చూసాడు రాజు. నలుగురు కుర్రాళ్ళుకూర్చుని ఉన్నారు. ఎర్ర చొక్కా వేసుకున్న అబ్బాయి చెప్తున్నాడు. “దయ్యాలు, సినిమా చూసినవాళ్ళను కూడా వదలడం లేదట. నిన్న రాత్రి మా వీధిలో రవణా రెడ్డి వెళ్లాడు. రాత్రినుంచి భయంతో మంచం దిగట్లేదు.” “నువ్వు మరీ చెప్తావ్ సినిమా చూసి ఎవరన్నా జ్వరంతెచ్చుకు౦టారా? మాకు పిరికి మందు పోయకు,” అన్నాడు పచ్చ చొక్కా. “కాదురా అందులోదెయ్యాలు, సినిమా చూసిన వాళ్ళను పట్టి పీడిస్తున్నాయట. ఎవరైనా వంటరిగా వెళితే ఇంటివరకూవెంబడించి మారీ చంపేస్తున్నాయట.” అన్నాడు నీలం చొక్కా.

సర్వర్ రెండు ప్లేట్ లు తెచ్చి రాజు వాళ్ళముందు పెట్టాడు. “వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటున్నది ఇందాక నువ్వు వెళ్దామన్న సినిమా గురించేనా?”అన్నాడు వెంకట్రావ్ అన్నంలో సా౦బారు కలుపుతూ.

“ఆ..ఆ అదే అనుకుంటా”

ఇద్దరు భోజనం పూర్తయ్యిబయటకు వచ్చారు. “ఎనిమిదవుతోంది నీకు టైమవుతు౦దేమో, స్టేషన్ కు వెళ్ళడానికి ఓ అరగంటపడుతు౦దిగా” అంటూ దారిన పోతున్న రిక్షాని ఆపాడు రాజు. “రేపుదయం నీ గదికి వస్తాను మనం కలిసే ఆఫీసుకివెళ్దాం,” అంటూ ఎక్కి కూర్చున్నాడు వెంకట్రావ్. రిక్షా వీధి మలుపు తిరిగే వరకూచూసి ఇంటి దారి పట్టాడు రాజు.

“ఇంకా ఎనిమిదే ఇప్పుడే వెళ్లి చేయల్సినదేమీ లేదు. పోనీ సినిమాకే వెళ్దామని” హాలు వైపు తిరిగాడు రాజు. మబ్బు పట్టి ఉందేమో దారంతా గుడ్డివెలుగు. థియేటర్ దగ్గరకు వెళ్ళేసరికి నిర్మానుష్యంగా ఉంది. అప్పుడే సినిమా మొదలయ్యిందేఅనుకుంటూ ఒక టికెట్ కొనుక్కుని లోపలి వెళ్లాడు. లోపలంతా చీకటిగా ఉంది, వెతుక్కుంటూవెళ్లి ఒక పక్కగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

సినిమా సగంయ్యాక తలనొప్పిగా అనిపించి బయటకువచ్చాడు రాజు. బయట గేట్ దగ్గర ఎవరూ లేరు. ఎప్పుడూ ఉండే షాపు కూడా మూసేసి ఉంది. ఇక సినిమాచూడాలనిపించక, తలనొప్పి టాబ్లెట్ వేసుకు౦టే కాని తగ్గేలా లేదని ట్రంక్ రోడ్డు మీదకువచ్చి ‘విష్ణు మెడికల్స్’ వైపు చూసాడు. షాపు కొంచెం సేపట్లో మూసేస్తారన్నదానికి గుర్తుగా షట్టర్ సగం వేసి ఉంది. త్వరత్వరగా అడుగులు వేస్తూ షాపులోకెళ్ళి ‘అనాసిన్’కొన్నాడు. రాత్రి పదకొండు కావొస్తు౦దేమో అన్నిషాపులు మూసేసి ఉన్నాయి. రాజు గది నాలుగు వీధులవతలే.

రోడ్డు మీద ఒక్క వీధిలైటు వెలగడంలేదు. ఆ వీధిలోఅన్నీ పెంకుటిళ్ళు ఉన్నట్లునాయి. ఒక ఇంటి ముందు వేపచెట్టు గాలికి ఊగుతూ ఉంది. చీకటిలోజాగ్రతగా నడుస్తూ వెళ్తున్నాడు రాజు. తనకు సమాంతరంగా ఎవరో వస్తున్నట్లనిపించి ఆగిచూశాడు. తన పక్కన కాదు పక్కనున్న ఇంటి పె౦కుల మీద తెల్లని ఆకారం గాల్లో తేలుతున్నట్లు. రాజుకు నీలం చొక్కా అబ్బాయి మాట్లలు గుర్తొచ్చాయి. ఒక్కసారి తల విదిలించి మళ్ళీచూసాడు, పక్షి ఒకటి ఎగురుతూ వెళ్ళింది. అప్పుడప్పుడూ పైకి చూస్తూఇంటి దగ్గరకు వచ్చాక, తాళం తీసి లోపలకు వెళ్లాడు.

తరువాత రోజు ఉదయం ఆఫీసు వెళ్ళడానికివెంకట్రావ్ వచ్చి తలుపు తట్టాడు. తలుపు ఓరగా తెరుచుకుంది..లోపలకి వెళ్లి చూసేసరికిగదంతా చిందరవందరగా ఉంది. మంచం మీద కనుగుడ్లు బయటకు వచ్చి చలనం లేకుండా పడి ఉన్నాడురాజు.

*******

కథ చెప్పడంపూర్తయినా ఆ క్లాసులో ఎవరూ కదలలేదు. ఆఖరి బెంచీలో కూర్చున్న గీత మొహంలో భయంస్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

“టీచర్ దెయ్యాలునిజంగా ఉంటాయా?” గీత పక్కన కూర్చున్న రేష్మ అడిగింది.

“ఆ..నిజంగా ఉంటాయి”నాన్సీ టీచర్.

“అవి అర్ధరాత్రిపన్నెండు గంటలకు వస్తాయట” అమాయకమైన పెద్ద కళ్ళతో భయంగా చూస్తూ చెప్పాడు కృష్ణ.

“అవును దెయ్యాలువచ్చేప్పుడు గజ్జెల శబ్దం కూడా వినిపిస్తుంది” చెప్పి౦ది టీచర్.

“దెయ్యాలకు కాళ్ళుఉండవట, మా బామ్మ చెప్పింది” చెప్పాడు సత్య.

“ఏం కాదు, వాటికి కాళ్ళు వెనక్కి తిరిగి ఉంటాయట” ముందు బెంచీలోని రాణిచెప్పింది.

“సరే సరే ఇకదెయ్యాల గురించి చాలు పుస్తకాలు లోపల పెట్టుకోండి”. తను చెప్పిన విషయాలు ఆ ఆరేళ్ళపిల్లల మనసులో ఎలాంటి భయాలు రేపుతాయో తెలియని టీచర్ పిల్లలందరినీ దగ్గరుండి బస్సుఎక్కించింది.

********

“ఒళ్ళు కాలిపోతుంది,రెండు రోజుల్నించీ మూసిన కన్ను తెరువడం లేదు పైగా ఒకటే కలవరింతలు. రేపు డాక్టర్దగ్గరకు తీసుకెళదాం.” అంది అమ్మ . ఆ మాటలు వింటూ పక్కకు తిరిగి పడుకుంది గీత. అమ్మతలుపులన్నీ వేసి గీతకు దుప్పటి కప్పి లైటు ఆర్పి పడుకుంది. ఆ ఇంటి వరండాలో అటూ ఇటూఅమ్మా నాన్న మంచాలు, మధ్యలో గీత మంచం. నాన్న దగ్గర తమ్ముడు పడుకున్నాడు.

దాహంగా అనిపించికళ్ళు తెరిచింది గీత. తనెక్కడు౦దో అర్ధం కాలేదు, ఎదురుగా ప్రహరీ గోడమీద తెల్లనిఆకారం కూర్చుని, తల ముదుకు వెనక్కూ ఊపుతూ..గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుని మళ్ళీ తెరిచి౦ది..అదేఆకారం. భయంతో గట్టిగా అరిచాననుకుంది, మాట బయటకు వినిపించలేదు. ఎప్పుడునిద్రపోయిందో...

అప్పటినుండీ గీతకుదెయ్యాల కథలన్నా, ఒంటరిగా ఇంట్లో ఉండడమన్నా విపరీతమైన భయం.

జెన్ వై (jenaration y)

2011-12-21T01:59:00.000-05:00

మా పిన్ని కూతురు ప్రసూనకు ఇంజనీరింగ్ పూర్తయిన వెంటనే మంచి సంబంధ౦వచ్చిందని పెళ్లి చేశారు. ఆ అబ్బాయి ఉండేది కూడా మేం ఉన్న ఊరికి దగ్గర్లోనే అని తెలిసి అందరం చాలా సంతోషించాం. పెళ్ళయిన రెండునెలలకు ప్రసూన కాపురానికి వచ్చింది.

"అక్కా ఇండియన్ షాప కి వెళ్లి గ్రాసరీస్తెచ్చుకుందామా?” వచ్చిన రెండు రోజుల తరవాత ఫోన్ చేసింది.

“అలాగే మధ్యాన్నం లంచ్ అయ్యాక వెళదాం” అన్నాను.

ఆ మధ్యాహ్నం ఇద్దరం చెరొక కార్ట్ తీసుకుని షాప్ లోకి వెళ్ళాము. “లిస్టురాసుకుని వచ్చావా?” అడిగాను.

“అమ్మనడిగి అన్నీ రాసుకుని వచ్చాను.” అంది పెద్ద లిస్టు పర్సులోనుంచితీస్తూ.

బియ్యం దగ్గరనుండి మొదలుపెట్టాము. అక్కడ పదిహేను రకాల బియ్యం ఉన్నాయి. ఏవి కొనాలో చెప్పి బాగ్ తీసి కార్ట్ లో పెట్టాను. లిస్టులో తరువాతది కందిపప్పు. పప్పులుఉన్న సెక్షన్ లోకి వెళ్ళాము. అక్కడ నా ఫ్రెండ్ రాధిక కనిపించింది. పరిచయాలయ్యాయి. తనేదోరైస్ నూడిల్స్ కోసం వచ్చిందట ఏ బ్రాండ్ కొనాలో తెలియలేదంటే, మా ప్రసూనను పప్పులుతీసుకోమని తనతో వెళ్లి ఆ సేమ్యా ఏదో చూసి వచ్చాను. అప్పటికి పది నిముషాలైంది. ప్రసూనపప్పులను పరీక్షగా గమనిస్తూ నిలబడి ఉంది. కార్ట్ లో బియ్యం తప్ప మరేమీ లేవు.

“ఏం తీసుకోలేదేం ప్రసూనా?” అని అడిగాను.

“అక్కా పేర్లన్నీ డిఫరెంట్ గా ఉన్నాయి.” అంటూ అయోమయంగా చూసింది.

అప్పటికి నాకర్ధం అయింది. మా అమ్మాయికి ఏ పప్పులు ఏవో తెలియవని. సరే,ఏ పప్పేదో వివరించి చెప్పాను.

“ఇంకేమన్నా ఉన్నాయా తీసుకోవలసినవి?” అడిగాను.

“రవికి రైస్ కంటే చెపాతీలే ఇష్టం అట. మనం మైదాపిండి తీసుకోవాలి?అంది.

“మైదాతో చపాతీలా?” అన్నాను వచ్చేనవ్వాపుకుంటూ.

“ఓ కాదా అయితే శనగ పిండి తీసుకుందా౦” అంది. ఇక నవ్వకుండా ఉండడం నావల్ల కాలేదు.

* * * *

ఆ తరువాత ఇంట్లో పనులుచేసుకోవడానికి చాలా ఇబ్బంది పడింది. ఒక్కోసారి వెళ్ళేసరికి ఏడుపు మొహంతో ఉండేది. అప్పటికీరవి ఓపిగ్గా అన్నీ దగ్గరుండి చూపించేవాడు, పనులన్నీ ఇద్దరూ కలిసే చేసేవాళ్ళు.

మాపిన్ని ప్రసూనను వంటగదిలోకి అడుగు పెట్టనిచ్చేది కాదు. తనకు అన్నీ అవలవాటుఅవడానికి దాదాపుగా సంవత్సరం పట్టింది. తన వైవాహిక జీవితపు తొలినాళ్ళన్నీ ఇలా పనులునేర్చుకోవడానికే సరిపోయినట్లనిపించింది. పెళ్లై ఎవరి సంసారం వాళ్ళు చూసుకోవాలని తెలిసినా పిల్లలకు ఏమీ అలవాటుచెయ్యకపోతే వాళ్ళు ఎంత ఇబ్బంది పడతారో మా ప్రసూన లాంటి వాళ్ళను చూసాక తెలిసింది. భార్యా భర్తలకు ఒకరిమీద ఒకరికి ఎంత ప్రేమున్నా నిద్ర లేచేసరికి ఆకలిదేగా రాజ్యం.

తనింకా ఓ సంవత్సరంఖాళీగా ఉంది. వచ్చిన వెంటనే ఉద్యోగంలో చేరే వాళ్ళు, లేకపోతే వెంటనే ప్రగ్నేన్సీ వచ్చినవాళ్ళకష్టాలు చెప్పనే అఖ్ఖర్లేదు. ఇక మొగపిల్లలైతే చదువులకోసమో, ఉద్యోగారీత్యానోఇక్కడకు వస్తారు. ఏమీ చేసుకోవడం రాక ఫాస్ట్ ఫుడ్స్ కి అలవాటు పడతారు. ఫలితంఊబకాయం, ఆరోగ్యం పాడవడం. ఉతికిన బట్టలు, విడిచిన బట్టలు వేరువేరుగా పెట్టుకోవాలని కూడాతెలియని పిల్లల్ని చూశాక, పిల్లలకు చదువుతో పాటు, చిన్న చిన్న పనులు చిన్నప్పట్నుంచే ఓ ఆటలా నేర్పితే బావుంటుందనిపించింది.

సరదా సరదా దసరాలు...మావూరి సంబరాలు

2011-12-19T17:11:00.000-05:00

అమెరికాలో దసరా సంబరాలను జరుపుకోని ఊరు, జరుపని తెలుగు అసోసియేషన్ వుండదు. మా తెలుగు తరగతి పిల్లల్ని "దసరా అంటే ఏమిటి? ఎలా జరుపుకుంటాం?" అని అడిగాను. పండుగ గురించి చెప్పలేకపోయారు, కానీ పండుగ సంబరాలుగా వారు స్టేజి మీద వేసే 'గంతులు' గురించి చెప్పారు. పిల్లలకు ఈ పండుగ పుట్టు పూర్వోత్తరాలు గురించి చెప్పి, మనం చిన్నప్పుడు ఎలా జరుపుకునే వాళ్ళమో వాళ్లకు చూపించాలనిపించింది. ఆ ప్రయత్నమే ఈ 'దసరా సంబరాలు' .

'ఉగాది వేడుకలు' వేసిన పిల్లలందరూ మాం..ఛి ఉత్సాహంగా 'సై' అన్నారు. ఇక్కడో చిన్న ఇబ్బంది ఎదురైంది. ఉగాది వేడుకలు వేసినప్పుడు తరగతిలో పన్నెండు మంది పిల్లలున్నారు, ఇప్పుడు ఇరవై ఐదు మ౦ది అయ్యారు. వీళ్ళు కాక ఫ్రెండ్స్ పిల్లలు ఓ ఏడెనిమిది మంది ఎవరిని కాదన్నా బావుండదు. "మరి ఇంతమందితో నాటకం... " చూద్దాం మరో ప్రయత్నం అనుకుంటూ, ఓ ఇద్దరు పిల్లలు కథ చెప్పే లాగానూ, మరో ఇద్దరు వినే లాగాను స్క్రిప్ట్ మొదలు పెట్టాను. ఇక కథలోకి ఈ సారి సీతా సమేతంగా రాములవారూనూ, తోడుగా లక్ష్మణుడూ, ఇక హనుమంతులవారు సరేసరి రాముడు ఎక్కడుంటే వారిక అక్కడేగా మరీ, వచ్చేశారు... సంబరాల విషయానికి వస్తే పంతులు గారూ, పిల్లలూ, పులి వేషాల వాళ్ళూ. అబ్బో.. తలచుకుంటేనే భలే ఉత్సాహంగా ఉందిలే. చకా చకా వ్రాశేసి స్నేహితులకి చూపించేశా.

స్క్రిప్ట్ వైపు నా మొహం వైపు మార్చి మార్చి చూశారు. చూశారంటే చూడరు మరీ... పోయినసారి "మీ ఇంట్లో కవ్వముందా, పాలకేనుందా?" అని వాళ్ళను అటకలూ అవీ ఎక్కి౦చేశానుగా...చూడ్డం అయిన తరువాత "పోయినసారంటే ఏవో దొరికేశాయి. ఇప్పుడీ కిరీటాలు, పూలదండలూ, పట్టుపీతా౦బరాలూ, గధలూ ఇవన్నీ ఎలా? ఇదేమన్నా ఇండియానా" అని మెత్తమెత్తగా చీవాట్లేశారు. "ఏదో చేద్దాంగా" అన్నా నమ్మకంగా, మనసులో పీచు పీచు మంటూనే ఉంది.

ఎవరెవరికి ఏ ఏ వేషాలు ఇవ్వాలో నిర్ణయించి, వారితో ఆమోదముద్ర వేయించుకుని పిల్లల వాయిస్ రికార్డింగ్ మొదలు పెట్టాం. రాక్షసులు ఆ రోజుల్లో ప్రజలను నానా బాధలూ పెట్టడం కథల్లో చదువుకున్నాం. కాని ఈ ఇరయై శతాబ్దంలోకి కూడా వచ్చి బాధ పెడతారని అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాం. 'మహిషాసురుడు' అని పలకడానికి పిల్లల్ని ఎన్నెన్ని బాధలు పెట్టాడని! కొన్ని సార్లు ఆ బాధ భరించలేక 'మైషాసురుడ'ని, అది కూడా కుదరనప్పుడు 'మహిషుడు' అనికూడా అనిపించాం. ఇక కథకు ముఖ్యమైన డయలాగ్స్ దుర్గాదేవి మహిషాసురిడివి. “అవి సరిగ్గా చెప్పాలంటే పిల్లలకు కష్టం ఎవరైనా పెద్దవాళ్ళతో రికార్డు చేయిద్దాం” అన్నా. "ఎందుకమ్మడూ మన ముచ్చట్లు గ్రాంధికంలో మార్చి చెప్పేస్తేపోలా" అని శ్రీవారన్నారు. "అలాక్కానీయండన్నా".

ఇక మధ్య మధ్యలో దేవతలొచ్చేప్పుడు పెట్టిన మ్యూజిక్ లవీ 'యు ట్యూబ్' వారి సౌజన్యంతో. అన్నింటికన్నా ముఖ్యమైన పాట 'ధరణికి సంబరాలు' సిలికాన్ ఆంధ్ర వారి అనుమతితో వారి పాటను తీసుకున్నాము. ఆడియో రికార్డింగ్ పూర్తయ్యింది.

ఇక ఆక్ససరీస్..అదేనండీ వస్తుసామాగ్రి. ము౦దస్తుగా కిరీటాలు: మైకేల్స్ లో గోల్డ్ కలర్ గిఫ్ట్ రాప్, జువల్స్, గ్లిట్టర్ గ్లూ, కన్ఫెట్టి లాంటి వన్నీ తెచ్చాం. గిఫ్ట్ రాప్ పోస్టర్కి అంటించి కిరీటం డిజైన్ వేసి కట్ చేసాం. ఇప్పుడు ర౦గుల రంగుల రాళ్ళు అంటించి గ్లూతో అందంగా అలంకరించా౦. టడా.... అందమైన కిరీట౦ రెడీ, తలకు పెట్టుకుని చూడగానే కళ్ళు కనిపించలా, ముందు అర్చ్ కట్ చేయడం మరచాం. ఇంకా నయం, అన్నీ అలా చేశా౦ కాదు. అలా౦టి పొరపాటు రాకుండా మిగిలినవన్నీ జాగ్రత్తగా చేశా౦లెండి. అందమైన కిరీటాలు తయారయ్యాయ్.

స్ట్రీమర్స్ చిన్న చిన్న ముక్కలుగా కత్తిరించి మాలలు అల్లేశా౦. ఇక బాణాలు 'హోం డిపో' లో కర్రలకి గోల్డ్ ఫాయిల్ రాపింగ్. ఇకపోతే పట్టు పీతాంబరాలు....ఉన్నారుగా మన భారతనాట్యం అమ్మాయిలు, వాళ్ళ డ్రెస్ కొంచెంగా మార్చితే మంచి పంచెలు తయారు.

మా హనుమంతుడ్ని మీరు చూసి తీరాల్సిందే. ఆ అలంకరణలో నా ప్రమేయమెంత మాత్రం లేదు సుమండీ..మొత్తం వాళ్ళ అమ్మగారు చూసుకున్నారు. అలాగే దుర్గాదేవి, మహిషాసురుడు, గద, బతుకమ్మ కూడా....ఇక పులులు, ఈ కాస్ట్యూమ్ కోసం వెతకని షాపూ, వెబ్సైటు లేదు. చివరాఖరకి అమ్మాయిల సెక్షన్లో చిరుతపులులు దొరికాయి. 'జోయాన్స్' లో బట్ట తెచ్చి తోకలు కుట్టాం. సరంజామా అంతా పూర్తయ్యింది కదా. అమ్మాయిలకు పోచ౦పల్లి చీరలు కట్టాలనుకున్నాం. తెలిసినవారందరూ వారి పెట్టెలన్నీ వెతికి చీరలిచ్చారు.

ముందు నాటిక అనుభవంతో సీనుల వారీగా రిహార్సిల్స్ మొదలుపెట్టాం. ఐయిగిరినందిని పిల్లలు, పులివేషం పిల్లలు, ధరణికి సంబరాలు పిల్లలూ, అయోధ్యవాసులూ, కథకులూ, చివరగా మహిషాసురుడూ, దుర్గాదేవీనూ. ఈ నాటిక రిహార్సిల్స్ జరిగినన్ని రోజులూ మా మెయిల్ సబ్జక్ట్స్ పేర్లన్నమాట. బావున్నై కదూ. డాన్స్ వేస్తున్న పిల్లలు ఎక్కువ మంది అవడం వల్ల స్థలాభావం, సమయాభావం కలిగింది. ఒక్క నెల్లాళ్ళు సాయంత్రం ఐదు ను౦డి ఆరు మధ్యలో ఎవరొస్తే వాళ్ళకు డాన్స్ నేర్పించడంవల్ల దాన్ని అధిగమించాం. అలా నాటిక రిహార్సల్స్ పూర్తయ్యాయి.

ఈ నాటికవేయడానికి ముందు నాటిక అంత ఆదుర్దా లేదు. మా పిల్లల అభినయం తెలిసిందిగా మరీ. మా పిల్లలు మరోసారి మా ఊరి ఆడిటోరియం అంతా చప్పట్లతో మార్మోగి౦చేశారు. అన్నట్టు ఈ పిల్లల్లో ఒక్క నులుగురైదుగురు తప్ప మిగిలిన వారందరూ ఎలిమెంటరీ స్కూల్ పిల్లలేనండోయ్..

కొస మెరుపు

పిల్లలకు దసరా పండుగ గురించి తెలిసింది. మహిషాసురుడు దుర్గాదేవి స్టేజికి ఆ చివర ఒకరు, ఈ చివర ఒకరు నిలబడి వీడియో గ్రాఫర్ లను అయోమయంలో పడేశారు.

రామ లక్ష్మణులు పాపం అడవి నుండి సరాసరి ఇటే వచ్చినట్లున్నారు, కాళ్లు నొప్పెట్టి స్టేజికి మధ్యకు రాలేకపోయారు.

మొదటి భాగం

రెండొవ భాగం

నేనూ దిగనా...

2011-12-11T17:04:00.001-05:00

కనిపించినంత మేరా అటూ ఇటూ పెద్ద చెట్లు.... ఎండ పడకుండా రోడ్డుకు గొడుగు పడుతున్నాయి. జీప్ లో పొల౦చూడడానికి వెళుతున్నాం. మట్టిరోడ్డు పట్టేసరికి సాయ౦త్రమైంది. జీప్ వెనక లేచిన ఎర్రమట్టి, నీరండతో కలసిపోయింది. పొలాల్లో పనిచేస్తున్న మనుషులు జీప్ శబ్దానికి ఆగిచూస్తున్నారు. గతుకుల రోడ్డు మీద జీప్ మెల్లగా వెళుతుంది.

“బుజ్జమ్మా మనమిప్పుడు ఎక్కడకెళ్తున్నామో తెలుసా?” అడిగిందినాన్నమ్మ .

“తోతకు నాన్నమ్మా?”

“గుండూస్ తోటలో ఏముంటయ్ రా?” మామయ్య.

“తోతలో మత్తిలు, చెత్తులు ఉంతయ్”.

“హహహ ‘మత్తిలు, చెత్తులు’ ఉంటాయా, ఎవరు చెప్పారు సుబ్బులూ?” బాబాయ్.

“అమ్మ చెప్పింది బాబాయ్”.

“ఇంకా ఏము౦టాయ్?” బాబాయ్.

“...........”

“చెప్పమ్మా ఇంకా ఏముంటాయి?” తాతయ్య.

“అందలూ నన్నే అదుగుతున్నాలు మీతు తెలీదా?”

“హ హ హ” అందరూ..

చిట్టితల్లి వాళ్ళనాన్న భుజంపై తలవాల్చి పడుకుంది.ఇంకొంచెం దూరం వెళ్ళాక..

“ఇవేం చెట్లయ్యా?” తాతయ్య.

“పామాయిల్ చెట్లు, ఇప్పుడివి బాగా వేస్తున్నారు.” ఇంకోతాతయ్య.

“జ్యోతీ, పాపకు ఇంకో డ్రెస్ పెట్టావా?” అమ్మమ్మ.

“ఆ... రెండు డ్రెస్ లు పెట్టాను. నీళ్ళు చూస్తే అసలాగదుమొత్తం తడిపేసుకుంటుంది.” అమ్మ.

ము౦దున్నదంతా ఎగువప్రాంతం....జీపు పైకి ఎక్కుడం కష్టంగా ఉంది.

“ఏమైంది మస్తాన్?” నాన్న.

“అప్ లో జీప్ ఎక్కలేకపోతుంది సార్?” మస్తాన్.

“బరువెక్కువైనట్లుంది, కొంచెం జీప్ ఆపు మస్తాన్, మేం దిగుతాం.” బాబాయి.

బాబాయి, నాన్న,మామయ్య దిగారు.

తాతయ్య దిగబోతుంటే “మీరు దిగొద్దులే మామయ్యా” అన్నాడు నాన్న.

జీపు మరికొంచెం ముందుకు పోయింది.

“అమ్మలూ,అక్కడేవో కనిపిస్తున్నయ్ చూడు.” తాతయ్య.

“ఎత్తల తాతయ్యా?”

“దూరంగా...అక్కడ” తాతయ్య.

“బల్లెలు?”

“హ హ హ “ అందరూ..

“అబ్బో..మా అమ్మకి బర్రెలు కూడా తెలుసే” నాన్నమ్మ.

“చిట్టికన్నలూ, బర్రెల్ని ఇంగ్లిష్ లో ఏమంటార్రా?” అమ్మమ్మ

“ఇంగ్లీచులో....ఇంగ్లీచులో.....”

“బఫెలోస్” అందించాడు తాతయ్య.

“బఫెలోచ్”.

జీపు పైకెక్కడం ఇంకా కష్టమైంది.

“మస్తాన్ జీప్ ఆపయ్యా ఇంకాస్త బరువు తగ్గిద్దాం." తాతయ్య

“నేను కూడా దిగనా?” ఇంకో తాతయ్య. తాతయ్యలిద్దరూ కిందకు దిగుతున్నారు.

అమ్మ దగ్గర నుండి కిందకు జారి “నేనూ దిగనా?” చిట్టితల్లి.

“హహహ” అందరు.

'కడలి' సుభ గారికి పుట్టినరోజు 'సుభా'కాంక్షలు

2011-12-09T08:57:00.001-05:00

"‘కడలి' అని పేరు పెట్టాను కదా అని ఇందులో ముత్యాలేవో ఉంటాయనుకునేరు అలాంటిదేమీ లేదండోయ్"....అంటూనే అందమైన బొమ్మలతో ముత్యాల్లాంటి కవితలు వ్రాసిన మన ‘సుభ’ గారు నిండు నూరేళ్ళు సుఖః శాంతులతో వర్ధిల్లాలని ఆశిస్తూ..సుభ గారికి జన్మదిన శుభాకాంక్షలు.

రామాయణం కథ

2011-12-07T11:51:00.001-05:00

తెలుగు తరగతి పిల్లలకు రామాయణం చెప్దామనుకు౦టున్నాము.పుస్తములోకాని, వెబ్సైట్లలో కానీ గ్రా౦ధికంలోనే కనిపించింది. పిల్లలకుచెప్పడానికి వీలుగా కథను వ్రాశాను. ఈ విషయములో మీ సలహా కావాలి. ఈ కథలో గాని, కధనంలో గాని ఏమైనా దోషాలున్న దయచేసి నాకు తెలియజేయండి.

  వాల్మీకి మహర్షి ఒకరోజు తన శిష్యులతో కలసి ‘తమసా’ నదీతీరానికి వెళ్ళాడు. నదిఅంటే ‘రివర్’, మహర్షి అంటే 'సెయింట్' అన్నమాట. ఆ ప్రదేశం ఎంతఅందంగా ఉందనుకున్నారూ! అక్కడ ఒక చెట్టు పైన క్రౌంచ పక్షులజంట కూర్చుని సంతోషంగాపాటలు పాడుతూ ఉన్నాయి. అప్పుడు ఒక బోయవాడు, అంటే ‘హంటర్’ వచ్చి తన బాణంతో ఒకపిట్టను కొట్టాడు. పాపం ఆ పిట్ట బాధగా అరుస్తూ కిందపడిపోయింది. పాపం ఆ రెండో పిట్టదాని దగ్గర కూచుని ఏడవడం మొదలు పెట్టింది. ఇదంతా చూస్తున్న వాల్మీకి మహర్షికి చాలాకోపం వచ్చేసింది. ఆ కోపంలో బోయవానిని తిట్టాడు. ఆయన మహర్షి కదా, ఆ తిట్లు కూడా శ్లోకం లాగావినిపించాయట.

"మా నిషాద ప్రతిష్ఠాం త్వమగమ శ్శాశ్వతీస్సమాః
యత్క్రౌంచ మిథునాదేక మవధీః కామమోహిత:"

ఆ శ్లోకం అర్ధం ఏమిటంటే 'సంతోషంగా ఉన్న పక్షుల జంటలో ఒకదానిని చ౦పావు కనుక నీవుఇక ఏంతో సేపు బ్రతకవు అని. ఆ శ్లోకం విన్న వెంటనే ఆ బోయవాడు కిందపడి చచ్చిపోయాడు.

వాల్మీకి మహర్షి, అయన శిష్యులు ఆ నదిలో స్నానాలుచేసి తిరిగి ఆశ్రమానికి వెళ్ళిపోయారు. అప్పుడేమయిందో తెలుసా, బ్రహ్మదేవుడు ప్రత్యక్షమై “మహర్షీ నువ్వు ఇందాకచెప్పిన శ్లోకము పూజనీయమైన గ్రంధరచనకు నాంది.” అని చెప్పాడు. అంటే నువ్వురాయబోయే గొప్ప గ్రంధానికి ఇది మొదటిది అని అర్ధం. అప్పుడు వాల్మీకి “స్వామీ ఏమిటి మీరంటున్నది?” అన్నాడు. “మహర్షీ నువ్వు 'శ్రీ రామచరితం' అనే పవిత్ర గ్రంధమువ్రాయబోతున్నావు. అది సమస్త లోకాలకి ఆదికావ్యమౌతుంది.” అని చెప్పిఅదృశ్యమైపోయాడు.

ఆ తరువాత వాల్మీకి రామాయణాన్ని రచించి బాలకాండము, అయోధ్యాకాండము, అరణ్యకాండము, కిష్కింధాకాండము, సుందరాకాండము, యుద్ధకాండము మరియుఉత్తరకాండము అనే ఏడు కాండాలుగా విభజించాడు.

  బాలకాండము

అయోధ్య అనే రాజ్యానికి రాజు దశరధుడు. ఆయనకు ముగ్గురుభార్యలు, కౌసల్య, సుమిత్ర, కైకేయి. వారికి చాలాకాలం వరకు సంతానం కలుగలేదు, అంటే పిల్లలు పుట్టలేదన్నమాట. "అయ్యో పిల్లలులేరే" అని వాళ్ళు చాలా బాధపడుతూ ఉండేవాళ్ళు.

అప్పుడు దశరధ మహారాజు 'అశ్వమేధ యాగము' చేస్తే పిల్లలు పుడతారనితెలిసి ఆ యాగం చేశాడు. ఇంతకూ ‘అశ్వమేధయాగం’ అంటే ఏమిటో తెలుసా? 'అశ్వం' అంటే గుఱ్ఱం, ఒక గుఱ్ఱానికి పూజలు చేసిదాన్ని వదిలి వేస్తారు. అది ఇక ఎక్కడకైనా వెళ్ళొచ్చు ఎటైనా తిరగొచ్చు. ఆ యజ్ఞాశ్వంఏయే రాజ్యాలలో తిరిగితే ఆ రాజ్యాలన్నీ అయోధ్యలో కలసి పోతాయన్నమాట. అలా ఇష్టం లేనివాళ్ళు ఆ గుఱ్ఱాన్ని ఆపొచ్చు. కాని ఎవరైతే ఆ గుఱ్ఱాన్ని ఆపుతారో వారు అయోధ్యతోయుద్ధం చెయ్యాల్సి ఉంటుంది. ఆ యజ్ఞ దీక్షలో ఉండగానే దశరధుడు 'పుత్ర కామేష్టి' అనే ఇంకో యాగము కూడా చేయడంమొదలు పెట్టాడు.

   *****************

ఇదిలా ఉండగా ఇంకో దగ్గరేమౌతో౦దో తెలుసా! రావణుడనేరాక్షసుడు, రాక్షసుడంటే ‘డీమాన్’. చాలా కష్టమైన తపస్సు చేసిబ్రహ్మదేవుణ్ణి మెప్పించి తనకు ‘మునులు, దేవతలు, గంధర్వలు’ వీరెవ్వరి చేతిలోనూ చావని వరం తీసుకున్నాడు. ఇకతననెవ్వరూ చ౦పలేరనే గర్వంతో అందరినీ అష్టకష్టాలూ పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆ రాక్షసుడి బాధకు సూర్యుడు వెలవెలపోతున్నాడు, సముద్రంలో కెరటాలుఆగిపోతున్నాయి, గాలి కూడా కదలడానికి భయపడుతుంది. అ౦దరూ బ్రహ్మ దేవుడిదగ్గరకెళ్ళి వాళ్ళ కష్టాలు చెప్పుకున్నారు. అప్పుడు బ్రహ్మ దేముడు “భయపడకండి, రావణుడ్ని చ౦పే ఉపాయమునేను చెపుతాను” అన్నాడు. “ఎలా? అతనికి ఎవరి చేతిలోనూ చనిపోని వరం ఉందిగా” అన్నారు దేవతలు. అప్పుడుబ్రహ్మ “ఆ రావణుడు వరమడిగేప్పుడుఒక్క తప్పు చేశాడు అన్ని జాతుల పేర్లూ చెప్పాడు కాని, మనుషులు, కోతులూ తననేం చేయలేరనే గర్వంతో వాళ్ళ గురించి చెప్పడంమరిచాడు” అన్నాడు.

అప్పుడు దేవతలందరూ వైకుంఠపురానికి వెళ్లారు. అక్కడఎవరుంటారో తెలుసా శంఖు చక్రాలు ధరించిన విష్ణుమూర్తి. దేవతలు విష్ణుమూర్తితో “ప్రభూ శ్రీహరీ, లోకకళ్యాణం కోసం నిన్నొకకోరిక కోరుతున్నాము. ఆ మూర్ఖ రావణున్ని చంపడానికి నువ్వు మానవ రూపంలో పుట్టాలి” అన్నారు. విష్ణుమూర్తివాళ్ళ కోరిక ప్రకారం పుత్రకామేష్టి యాగం చేస్తున్న దశరాధుడికి కొడుకుగాపుట్టడానికి నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆ మహా విష్ణువుకు తోడుగా ఉండడానికి దేవతలు, గంధర్వులు తమ శక్తులను ఉపయోగించి వానరులను సృష్టించారు.

మా బుజ్జోడి భోజనం

2011-12-05T22:35:00.000-05:00

“చిట్టి పండూ అన్నం తిందువు రా నాన్నా...”

“నాకన్నమొద్దు..”

“బంగారు కదూ.. రామ్మా. కథ చెప్తాగా”. తీసుకొచ్చి హై చైర్ లో కూర్చోపెట్టాను.

ప్లేట్ వైపు చూసి “నాకు బెండంకాయ వద్దు.”

“బె౦డకాయ కాదు ఇది టమోటా కూర”

“నాకు టంటంమ్మో వద్దు.”

“సరే టమోటో వద్దులే కథ విను.”

“ఒక సారి ఏమయ్యిందో తెలుసా! ఒక ముద్ద నోట్లో పెట్టాను. “పెద్దగాలొచ్చింది....చెట్లన్నీ ఊగిపోతున్నాయి“ రెండో ముద్ద, చిన్నగా వర్షం మొదలయ్యింది.” మూడో ముద్దపెట్టబోతుండగా..

“నాకు ట౦ట౦మ్మో వద్దూ..”

వర్షం కాస్తా పెద్దదయింది. చెట్లు, పక్షులూ, జంతువులూ అన్నీతడిసిపోతున్నాయి. ఇంకో రెండు ముద్దలు పెట్టేసాను.

“చైకిలు కూదానా?”

“ఆ సైకిలు కూడా”...ఇంకో ముద్ద పెట్టేసా.

“అప్పుడు నువ్వెక్కదున్నావ్?”

“నేను, అమ్మమ్మ, మామయ్య, తాతయ్య అందరం ఇంట్లో ఉన్నాం.ఇల్లంతా చీకటి.” ఇంకో రెండు ముద్దలు.

“మరి నాన్న ఎక్కద వున్నాలు?”

“నాన్న అప్పుడు నాకు తెలీదుగా.” ఇంకో ముద్ద..

“ఎందుత్తెలీదు?”

“ఎందుకంటే అప్పుడు నేను చిన్నదాన్ని కదా అందుకని.” ఇంకోముద్ద...

“మలి నేను చిన్న నాకు నాన్న తెల్చుగా..”

ఈ నేపధ్య౦లో కూరన్నం పెట్టడం పూర్తయ్యింది.

“పెరుగన్నం పెట్టనా?”

“నాకు పెలుగొద్దు.”

“అదికాదు నాన్నా అప్పుడేమో ఒక పెద్ద వేపచెట్టు ఉండేది మాఇంటి వెనుక.” అన్నం కలుపుతూ..

“వేప చెత్త౦తే?”

“వేప చెట్టంటే బే ట్రీ లాగా అదో పే....ద్ద చెట్టు. నీకుఇండియా వెళ్ళినప్పుడు చూపిస్తాలే.” ఒక ముద్ద పెడ్తూ...

“నిమ్మతాయి పెత్తావా?”

“ఆ నిమ్మకాయ పెట్టాను, నువ్వు తిను మరీ..”

“అప్పులేమైంది?”

“అప్పుడూ గాలికి చెట్టు ఊగుతుందా..ఎప్పుడు ఇంటి మీదపడుతుందో అని భయం. రాత్రంతా వర్షం గాలి తగ్గలా..” ఇంకో ముద్ద....

“ఆ వర్షం రాత్రి అలానే నిద్ర పోయాం.” అమ్మయ్య అన్నం పెట్టడంపూర్తయ్యింది.

“నిద్ర లేచిసరికి గాలివాన తగ్గింది. ఆ చేట్టేమో వేరేవైపుకుపడిపోయింది."
"ఇంతి మీద పదలేదా?"
"లేదు వేరేవైపు పడిపోయింది." అన్నాను మూతి తుడుస్తూ.
"పాపం చెత్తు."
"అవును నాన్నా పాపం చెట్టు".

వాడికి నాలుగు నిండేదాకా ఈ విధంగా ఉండేది ప్రతి పూటా మా బుజ్జోడి భోజన కార్యక్రమం. కథలో మునిగిపోయి ఏం పెట్టినా తినేసేవాడు. మాకథల్లోకి భూకంపాలు, వాల్కనోలు, వరదలు వచ్చేస్తు౦డేవి. అప్పుడప్పుడూ పిల్లి, నక్క, ముసలి, ఎలుగుబంటి లాంటివి, మరికొన్ని రోజులు మర్యాద రామన్నలు, లవకుశులు..వీరు కూడావచ్చేవార౦డోయ్. ఇలా మాట్లాడబట్టేమో మా పిల్లలిద్దరికీ భాషతో సమస్య రాలేదు. వాళ్ళు ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు కూడా అందరితో స్వచ్ఛమైన తెలుగులో మాట్లాడగలుతున్నారు.

ఎప్పటికీ నాతోనే ఉండిపోవా

2011-12-04T23:30:00.000-05:00

ప్రియమైన నీకు,

శ్రావణంలో వచ్చి వెళ్ళావు, కార్తీకం కూడా వెళ్ళిపోయింది. నీ దగ్గర నుంచి చిన్న కబురు కూడా లేదు. వెన్నెల వెలుగులతో వస్తావు, నీవున్నన్నాళ్ళు వసంతాలు పూయిస్తావు. నువ్వు నా దగ్గర్నున్నంత సేపూ నన్ను నేల మీద నడవనీయవు కదా! కాళ్ళు కందిపోతాయనా? నువ్వు వస్తూ తెచ్చిన బహుమతులన్నీ పదిలంగా దాచాను. మనసు మూగవోయినపుడు నాకవే ప్రియనేస్తాలు. ఎప్పటినుంచో నీకో విషయం చెప్పాలని చూస్తున్నాను. తెలియని సంకోచమేదో అడ్డుతెర వేస్తోంది.

మొన్నోరోజు బయటకు వెళ్ళాను. అందరూ అడగడమే నీ గురించి, నువ్వు లేని లోటు నా ముఖంలో కనిపిస్తూందట. నలుగురిలో మరీ ఒంటరితనం భరించలేక వెనక్కు వచ్చేశాను. మనం చేతిలో చేయి వేసుకుని చేసిన విహారాలు నీకు గుర్తున్నాయా? నాకా రోజులన్నీ కళ్ళ ముందే మెదలుతున్నాయి, ఆ జ్ఞాపకాల్లోనే నేను నేనుగా మనగలిగేది. పండుగేదో వస్తున్నట్లుంది. అయినా నువ్వులేందే అది పండుగెలా అవుతుంది! తోడుగ నువ్వుంటే అమావాస్య కూడా పండువెన్నెలే నాకు. నీకోసం ఎన్ని రోజులని ఎదురుచూడను?

నా విన్నపాన్ని మన్నించి దరిచేరవా. అయినా నీకెక్కడ తీరుతుందిలే, వెయ్యిళ్ళ పూజారివి. అందరికీ నువ్వంటే ఎంతో ఇష్టమట, నీకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటారట, నీకోసం ఏమైనా చేస్తారట. ఏం మాయ చేశావో అందర్నీ ఇలా వశపరచుకున్నావు. నిన్ను చూస్తే ఒక్కోసారి ఎంత అసూయగా ఉంటుందో తెలుసా! మొన్న నువ్వెళ్ళాక, తిరిగి చూస్తే ఏము౦దీ అంతటా శూన్యమే. ‘అన౦దమా’ అత్యాశ అనుకోక ఎప్పటికీ నాతోనే ఉండిపోవా..నా బ్రతుకు దారంతా నాతోనే నడుస్తావని ఆశిస్తూ..

నీ
నేను

ఎంచక్కా లాప్ టాప్ ముందు కూర్చున్నానా, అప్పుడూ....

2011-12-02T10:00:00.001-05:00

“అంతా భ్రాంతియేనా జీవితానావెలుగింతేనా”

“ఏమైంది మీకివాళ?”

“ఆశా నిరాశేనా మిగిలేదిచింతేనా....అంతా..”

“అబ్బా...ఆపండీ, ఇంత విషాదగీతమా?”

“మా మీద ఎంత ప్రేమ దేవేరీ!మా పాటలోని విషాదము మిమ్ము కదిలించించినదా?”

“పాటలో రాగము, గళమున మాధుర్యము లోపించినవి ప్రాణనాధా....ఇంతకూ ఆ గీతమాలపించిన కారణంబెద్ది?”

“హా.....దేవీ కారణమునడుగుచు౦టివా! మా ప్రాణేశ్వరి బ్లాగోగుల మాయలో నుండి మా బాగోగులు మరచిన, మేమిక ఏలాంటిపాటలు పాడగలము దేవేరీ..”

శివ శివా... ఈ అపవాదు మాకేల?ఇదంతా చవితిచంద్రుని చూసిన దోషము కాబోలు....”ఇంతకూ మా వలన జరిగిన అపరాధము యేమియోసెలవీయుము స్వామీ..”

“ఈ దేవేరి వంటింటి సామ్రాజ్యమునేలిఎన్ని యుగములైనది?....అ౦దునూ మా అనుంగు చెక్కలను సృష్టించి ఎన్ని దినములైనదియోజ్ఞాపకమున్నదా దేవీ?”

ఓ శ్రీవారికి ‘చెక్కల’ మీదమనసాయనా....లేశమాత్రము ఆలసించక మొదలిడుదును...

“మీ చెంతనేయుండి మేము తయారీవిధంబును గాంచవచ్చునా.. మీ సృష్టి యందు మాకాసక్తి బహుమెండుగ నున్నది.”

“అటులనే స్వామీ కాంచవచ్చును,చేయందించ వచ్చును కూడా...”

* * * * * *

కాంతులీను స్టీలు గిన్నెయందు పచ్చని శనగపప్పును,జలమును ఉంచిన, అవి కొంతసేపు ముచ్చటించుకొనును. అవ్విధ౦భుగనే సగ్గుబియ్యము, మజ్జిగ కలయికకుకూడా ఏర్పాట్లు గావి౦చెదను.

“స్వామీ మన 'హిమసందుక' నందు బందీలైయున్న ‘చక్కనైన మిరపకాయల’కు, ‘సొగసరి అల్లము’నకు బంధ విముక్తము గావి౦పుడు.”

“అటులనే దేవీ..”

మేము వయ్యారాల జీలకర్రతో వాటినికలిపి ఈ రాతిబండలో వేసి.....

“దేవీ... ఆకుపచ్చని రంగులోఎంత సుందరముగా నున్నది ఈ మిశ్రమము. ఆ..అటుపిమ్మట”

వెన్నెల౦టి బియ్యప్పిండికినవనీతమును జోడించి మిగిలిన దినుసులన్నియు కలిపి చక్కని గోపురము నిర్మి౦పవలెను. సైంధవ లవణము బహుముఖ్యము సుమా..

“దేవేరీ మా మాతామహులు ఇందునఉల్లి, వేరుసెనగ లను కూడా జోడి౦చెదరు.”

“మీకవి ప్రియములైన మాకునూప్రియములే....అటులనే కాని౦తుము.”

చిన్ని చిన్ని కుడుములనువరుసగా నమర్చి వాటిని సుతారముగా గిన్నెతో......

“వా..దేవీ వా.. ఆహా! ఏమి మీచేతి మహత్యము, కుడుములు అందమైన చందమామలైపోయెనే..భళిదేవీ..భళి."

“స్వామీ మనమిప్పుడు యమధర్ములవారి కార్యమొనరించాలి.”

“ఏమది దేవీ?”

“వేడి వేడి నూనెలో వీటినిపడవేయాలి స్వామీ.”

“అంత అపరాధమేమి చేసినవిదేవీ?”

“పూర్వజన్మ కర్మఫలముస్వామీ, దోషపరిహారార్ధము.”

“అటులనా.... అయినాచో వేగిరముకానిమ్ము.”

“దేవేరీ ఈ పరిసరములలోఅమృతము లేదు కదా”

“లేదు నాధా.”

“మరి ఈ చెక్కలకా రుచియేలఅబ్బినది?”

“ఊరుకోండి మీరు మరీనూ....”

కౌముదిలో నా కవిత 'నిర్వేదం'

2011-11-30T23:00:00.000-05:00

చెట్టు మీద పిట్ట ఒకటి జాలిగా చూసింది
ఒంటరి నక్షత్రం బాధగా నిట్టూర్చింది!

ఆనవాలు లేని అలజడేదో...
తొంగి తొంగి చూస్తోంది!

ముక్కలైన రోజులన్నీ...
చీకటి మాటున మెసలుతున్నై!

నిన్న మానిన గాయం
కొత్త మందును కోరుతోంది!

మరచిపోయిన సంగతేదో...
దిగులుకు తోడై వచ్చింది!

అంతులేని విషాదానికి
పాత చిరునామా దొరికింది !

నిలకడలేని ఆలోచన
అంధకారాన్ని ఆశ్రయమడిగింది!

రాలిపోయే ఉల్కను చూసి
ఎగిసే అల విరిగి౦ది!!

నా కవిత 'కౌముది'ఇంటర్నెట్ మాసపత్రిక 'డిసెంబర్ 'సంచికలో ప్రచురితమైంది. నా కవితను ప్రచురించిన కౌముది సంపాదక వర్గానికి బ్లాగ్ముఖంగా ధన్యవాదాలుతెలుపుకుంటున్నాను.

ప్రియమైన అమ్మకు,

2011-11-28T20:16:00.000-05:00

చాలా ఏళ్ళయి౦ది కదూ నీకు ఉత్తరంరాసి. అప్పుడెప్పుడో, “ఫోన్ లో మాట్లాడితే నాకు గుర్తుచేసికోవడానికేం ఉండదు, నువ్వు రాసిన ఉత్తరం అయితే నేను చాలసార్లు చదువుకుంటాను.” అన్నావు కదా, అది గుర్తొచ్చి ఈ ఉత్తరం వ్రాస్తున్నా.

ఇక్కడఅందరం బావున్నాం. పిల్లలిద్దరూ బాగా చదువుకుంటున్నారు. ఇవేకాక ఇంకా ఆటలు, పాటలు, ఫ్రెండ్స్, ఇప్పటి పిల్లలు చాలా బిజీ, వారి ప్రపంచంలో వారుంటారు. చిన్నప్పుడు నువ్వు వంట చేస్తుంటే నేనుబియ్యంలో రాళ్ళేరుతూనో, చిక్కుళ్ళు తు౦చుతూనో పక్కనేఉండేదానిని. నేను చదువుతున్నప్పుడు నువ్వు కూడా పేపర్లు దిద్దుతూనో, లెస్సన్ కి ప్రిపేర్ అవుతూనో ఆ పక్కనే కూర్చునేదానివి.

నువ్వూ, నాన్నా ఏమిస్సమ్మ గురించో, గుండమ్మ కథ గురించో మాట్లాడుతుంటేతెలియకుండానే మాక్కూడా వాటి మీద ఇష్టం కలిగింది. ఇప్పటికీ ఆ సినిమాలు ఇష్టంగానేఉంటాయి, ఆ సినిమాలు చూస్తున్నప్పుడు మీ మాటలు కూడాగుర్తొస్తుంటాయి. ఈ పిల్లల్ని పదిఏళ్ళ క్రితం సినిమా చూడమన్నా ‘ఓల్డ్ మూవీ’ అనేస్తున్నారు. జీవితంలో మార్పులు చాలావేగంగా వస్తున్నాయి, అందుకోవడానికి పరుగులుపెట్టాల్సివస్తుంది.

ఇంటిముందు, గులాబీలు సమ్మర్ అంతా బాగా పూశాయి. గులాబీరంగుపువ్వులు అయితే ఎంత అందంగా ఉన్నాయో! వర్షం పడుతున్నప్పుడు ఫోటో తీశాను, చాలా బాగా వచ్చింది. ఈ సారి బోర్డర్ లో బంతి మొక్కలు నాటాం. మొన్నటి వరకుపూజకు అవే పెట్టాను. వింటర్ వచ్చిందిగా కరివేప, మల్లెమొక్కల్ని ఇంట్లో పెట్టాము.

పిల్లల బట్టల కోసం మొన్నషాపింగ్ కి వెళ్ళాము. స్కూల్ తెరిచే ముందు సమ్మర్ లో మనం అలానే వెళ్ళేవాళ్ళం కదూ!ఎక్కువ బట్టలు అప్పుడే కొనేవాళ్ళం, ప్రతి పండక్కీ దాచుకునివేసుకునేదానిని. పండగంటే గుర్తొచ్చిందీ, సంక్రాంతికి నువ్వుముగ్గులు వేస్తుంటే నేను రంగులు వేసేదాన్ని కదూ! ఇప్పుడా ముగ్గులూ, ర౦గులూ రెండూ లేవు.

మొన్నోరోజునువ్వు చేసినట్లే ‘మైసూర్ పాక్’ చేద్దామనిమొదలెట్టాను. నీ అంత బాగా రాలేదు కానీ, పిల్లలకు నచ్చింది. పాపకు ‘ఆల్జీబ్రా’ చెప్తుంటే 'యు అర్ సో స్మార్ట్’ అని సర్టిఫికేట్ ఇచ్చింది.అమ్మమ్మ అయితే ఇంకా బాగా చెప్పేదని చెప్పాను. అప్పుడు నువ్వు నేర్పిందేనాకిప్పటికీ గుర్తుంది, ఒక్కొక్క చాప్టర్ ఎన్నిసార్లుచేసేవాళ్ళమో, సరదాగా ఉండేది.

నేనీ మధ్య కొన్నినాటికలు రాసాను. పిల్లలతో వేయిస్తుంటే సరదాగా అనిపించింది. నువ్వు దగ్గరుండిచూస్తే నాకు తృప్తిగా ఉండేది. నేను కొత్త అడుగు వేసినప్పుడల్లా ఆలోచన నీవైపే సాగుతుంది. ఈ మధ్యే బ్లాగ్ మొదలు పెట్టాను. కొంచెం రాయడంఅలవాటయింది. నువ్వు నెట్ చూడవుగా, అన్నీ నీకుచూపించాలనిపిస్తుంది. బ్లాగ్ లో విజిటర్స్ ని చూసినప్పుడల్లా ఇంటికి చుట్టాలొచ్చినట్లు ఎంత సంబరంగా ఉంటుందో!కొన్ని కొన్ని కామెంట్లు ఎంత సరదాగా ఉంటాయనుకున్నావు... మనతో మాట్లాడుతున్నట్లేఅనిపిస్తుంది.

చాలాసంవత్సరాలయ్యింది, ఇలా నీతో కబుర్లు చెప్పి. ఎన్నో చెప్పాలినీకు. నా కవితలూ, నాటికలు అన్నీ చూపించాలి. అవునూ, ఇవాళ నీ పుట్టినరోజు కదూ! శుభాకాంక్షలు చెప్దామంటే చిరునామా ఇవ్వకుండావెళ్ళిపోయావు. ఈ కబుర్లన్నీ నిన్ను చేరేదెలా...

ప్రేమతో
నీ
జ్యోతి